دَر میانِ دَرد یا تو رُشد خواهی کرد یا دَرد.

‏هواپیما با اون عظمتش میفته منِ دانشجو که چیزی نیستم.

بعد از این امتحانات، حتی تور دور دنیا هم نمیتونه کاری کنه روانم به حالت سابق‌ برگرده.

وقتی خودم از درون مردم، ولی رفیقم به دلگرمی نیاز داره :

کلمه‌ی «خونه» رو خیلی دوست دارم. دارم برمی‌گردم خونه. می‌آی خونه پیش من؟ این گل‌ها رو برای خونه گرفتم. تو برای من مثل خونه‌ای. خونه. خونه. خونه. خونه.

اگه یه روز حالت خیلی بد بود و نمی‌تونستی حرف بزنی؛ بهم زنگ بزن و سکوت کن، من اونقدر به سکوتت گوش میدم که خالی شی.

دلم ممبرِ "تا تهش موندنی" میخواد.

واقعا گردنبند گرفتن از طرف کسی که دوستش داری خیلی قشنگه، اینطوریه که همیشه گردنته، دلت تنگ میشه بهش دست میزنی و حضورش رو حس میکنی، طوریه که انگار میگه ببین من همیشه بیخ گلوتم، تو هر شرایطی .

تن در تقلای زیستن بود اما روح نا امید مرگ را صدا میزد .

سکوت کن، زیرا افرادی که سکوت نمی‌کنند، جنگی دردناک را سپری می‌کنند.

در این جنگ تنها یک چیز نابود می‌شود[قلب].

روح انسان به خاکستر تبدیل شده و هیچی از آن باقی نمی‌ماند.