من شیفتهی آدماییام که در عین خاکی بودنشون، یه ادایی ریزی هم توی رفتارشون هست که فقط مختص خودشونه.
دوست داشته شدن توسط بعضیها انقد قشنگه که ناخودآگاه احترامشون رو بیشتر از بقیه نگه میداری و بیشتر ارزشمند میشن.
دوست داشتن یعنی من میپذیرم که کنارت آسیب پذیرم، ولی خیالم راحته که مراقب زخمهام هستی.
اینجوری نیست که فقط تو خوشحالم کنی، ولی اگه تو ناراحتم کنی دیگه اون چیزایی که خوشحالم میکردن خوشحالم نمیکنن .
من که به کسی نیازی ندارم، اما دلم میخواست اگه یه روز به کسی نیاز داشتم خیالم راحت باشه که تو هستی.
دلم میخواد با آدمها روی کاغذ حرف بزنم، کاغذ روی یخچال، کاغذ بذارم تو جیبت، کاغذ پست کنم دم خونهات، کاغذ کاغذ کاغذ.