گفتند چه چیزی در چشمانش دیدهای
گفتم غم چشمانش خیلی زیاد بود، آنقدر که انگار سالها حرفِ نگفته را در سکوت نگه داشته بود؛
آنقدر عمیق که میشد تنهایی را در میان موجهای نگاهش حس کرد،
و آنقدر سنگین که لبخندش هم نمیتوانست آن را پنهان کند.....
«نمیدانم چرا هر وقت میرفتم جنگل، یاد تو میافتادم؛ با اینکه نه چشمانت سبز بود و نه صدایت شبیه آواز پرندگان. شاید چون هر دو، پناهِ روزهای خستهام بودید؛ تو برای قلبم، و جنگل برای روحم.» 🌱
