داشتم از پله‌ها پایین می‌اومدم که یهو چشمم افتاد به یه پسر غریبه... چند لحظه نگاهمون به هم گره خورد. سرش رو پایین انداخت و گفت: _سلام... قلبم چنان می‌زد که صدای تپش‌هاش رو می‌شنیدم؛ اما منِ بیچاره حتی نتونستم جواب سلامش رو بدم! دویدم توی حیاط و یه نفس خودم رو رسوندم خونه. خدیجه تا منو دید، دلو آب از دستش افتاد ته چاه! _قَدم! چی شده؟ چرا رنگت پریده؟! ماجرا رو که براش تعریف کردم، زد زیر خنده: _فکر کردم عقرب نیشت زده... پسر ندیده! سرم رو پایین انداختم و از خجالت چیزی نگفتم... 😅❤️ https://eitaa.com/joinchat/241500163Cc71fbec5c8

برای خوندن این رمان باید چشم‌هات رو ببندی چون این رمان خوندنی نیست ... 🎧 قراره صدای قدم‌ها، مکث‌ها، دیالوگ‌ها و حتی دستپاچگیِ «قدم» رو بشنوی؛ یه رمان صوتیِ نمایشی که صحنه‌هاش رو برات اجرا می‌کنن، نه اینکه فقط روایتش کنن. 👀 🎙️ اگه دوست داری قصه رو با گوشات ببینی، این یکی رو از دست نده... https://eitaa.com/joinchat/241500163Cc71fbec5c8

هنوز صدای شکستن شیشه‌ها توی گوشم بود. همه‌جا شلوغ شده بود؛ جیغ، دویدن، تکه‌های شیشه روی زمین... ترسیده بودم و نمی‌دونستم باید کجا برم. یکی از دخترها قرصی رو طرفم گرفت. _ اینو بخور، حالت بهتر میشه. دستم رو جلو بردم که قرص رو بگیرم، اما ناگهان پسری که پیشونیش خونی بود دستش رو جلو آورد. _نده بهش! با تعجب نگاهش کردم. _ همین‌جوری آدم می‌کُشن! دختره هول شد. _چی می‌گی؟! _ اگه بخوره و بمیره، بعد می‌گن توی دانشگاه کشتنش... می‌گن نیروهای لباس‌شخصی کشتنش! _خشکم زده بود. یعنی ممکن بود تمام این شلوغی‌ها برای یک چیز دیگه باشه؟! https://eitaa.com/joinchat/241500163Cc71fbec5c8

_من دانشجوی هنر بودم و بیشتر وقتم بین بچه‌هایی می‌گذشت که از فضای دانشگاه و محدودیت‌ها شاکی بودن. باهاشون توی تجمع‌ها می‌رفتم، شعار می‌دادم و از این شلوغی‌ها بدَم نمی‌اومد. _اون روز هم فکر می‌کردم مثل همیشه یه تجمع شلوغ و پرهیجان هست؛ تا وقتی یکی از همون بچه‌ها، با پیشونی خونی، جلوی دست دختری رو گرفت که می‌خواست یه قرص بهم بده. ـ نده بهش! ... https://eitaa.com/joinchat/241500163Cc71fbec5c8 حوادث کلی رمان واقعی است