آنکس که نمیدانست بر کدامین غمش گریه کند، قهقه زد.

مرا در قاب میخواهی؟ برایت قهوه می‌ریزم، تو از من آب میخواهی! به چَشمت شعر میکارم ولیکن خواب میخواهی! مسیرِ مستقیمی را نشانَت می‌دهم اما... پُر از آشفتگی هستی، تو پیچ‌وُ‌تاب میخواهی! دوچشمم را کفِ‌پایت چو فرشی پهن میسازم نمی‌بینی! نمی‌فهمی!تو قالیباف میخواهی! من از سهراب میگویم وَ دارویی که نیشَش شد تو نَی دارو، نَی اسطوره وَ نَی سهراب میخواهی! تو از ایّوب میگویی که صبرش‌آنچنان بودَست پُر از بی‌تابیَم امّا تو از من تاب میخواهی! کنارت هستم و عاشق، نفسهایم همه اُمّید مرا رفته،مرا مُرده، مرا در قاب میخواهی!

خوابتو دیدم و بازم؛ دلتنگم و بی تاب ..

تنها امید من تو این روزای تاریک تو بودی توهم که زدی ریدی .

برای کسی اون ادمی نمیشم که برای تو بودم .