وقتی از یه حرکت جمعی تعریف میکنن که درش حضور داشتم، لبخند خیلی واقعی میشینه رو لبم، ذوق دیدن نتیجه تلاشای گروهی خیلی بیشتر از کارای انفرادیه برام. بمونه از آخرین روز فروردین*

زورخانه‌ی انقلاب. رخصت گرفته از اسدالله از نجف

فرمانده بده فرمان حکم آنچه تو فرمایی.

حالم از این بی نظمی و بدقولیا داره بهم میخوره.

به نام خدای علی آفرین خدای زمان و خدای زمین

آخیش، سالِ فروردین تموم شد.

یه ساعته گوشیمو زدم به شارژ میبینم اصلا شارژ نشده و وصل نبوده👹

غروب رسیدیم، توو خونمون که اومدم انگار بهم جون دوباره دادن، زور من بیشتر از خستگی بود وسایلو که گذاشتیم بالا رفتم بیرون... اول کتاب فروشی و بعد یکم قدم زدم، انگار حتی نفس کشیدن هم اینجا لذت بخشه. حالا بیشتر قدرشد میدونم و برای تموم شدن جنگ و برگشتنمون روزشماری می‌کنم.

خیلی اتفاقی توو کتابفروشی دوست دانشگاهمو دیدم، قشنگگ چشماش گرد شد میگفت انتظار نداشتم اینجا ببینمت کی اومدی؟😭😭.

وا ینی چی نمیفهمی یسری وسایل شخصیه و برمیداری؟ مگه احمقی.

دلم میخواد به پهنای صورت راجع بهش گریه کنم. دیگه هیچوقت ازش استفاده نمیکنم. بدم میاد. اما اون هدیه بود.

کاش کلاسم سریعتر تموم شه بتونم برم بیرون. چشام پر شده خاکبسرم.