آخیش، سالِ فروردین تموم شد.

یه ساعته گوشیمو زدم به شارژ میبینم اصلا شارژ نشده و وصل نبوده👹

غروب رسیدیم، توو خونمون که اومدم انگار بهم جون دوباره دادن، زور من بیشتر از خستگی بود وسایلو که گذاشتیم بالا رفتم بیرون... اول کتاب فروشی و بعد یکم قدم زدم، انگار حتی نفس کشیدن هم اینجا لذت بخشه. حالا بیشتر قدرشد میدونم و برای تموم شدن جنگ و برگشتنمون روزشماری می‌کنم.

خیلی اتفاقی توو کتابفروشی دوست دانشگاهمو دیدم، قشنگگ چشماش گرد شد میگفت انتظار نداشتم اینجا ببینمت کی اومدی؟😭😭.

وا ینی چی نمیفهمی یسری وسایل شخصیه و برمیداری؟ مگه احمقی.

دلم میخواد به پهنای صورت راجع بهش گریه کنم. دیگه هیچوقت ازش استفاده نمیکنم. بدم میاد. اما اون هدیه بود.

کاش کلاسم سریعتر تموم شه بتونم برم بیرون. چشام پر شده خاکبسرم.

ای‌‌بابا اومده بودم بیرون غصمو بخورم ولی داره خیلی خوش میگذره.

دیروز 6 تا دوستامو 3 جای مختلف دیدم. با پونه از سر صبح و صبحونه وقت گذروندیم و متاسفانه بازم فراموش کردیم عکسی بگیریم. بعدش رفتم جایی که تاحالا نرفته بودم و واقعااا قشنگ بود. از این به بعد زیاد میرم و عکس میگیرم اینجا میزارم( البته دفعه بعد که بیام). بعد یه مسیریو پیاده رفتم، 4 نفره نشستیم و از هرچیزی که بشه فکرشو کرد حرف زدیم. تهشم با یکیشون از بقیه جدا شدیم، رفتیم سمبوسه‌ای موردعلاقم و بیرون بر گرفتیم. دیر شده بود پس میخواستیم سریعتر برگردیم ولی بخاطر تجمع 40 دقیقه توو راه بودم😭. دوستم میگفت با خودش پرچم حمل میکنه که هروقت هرجا تجمع دید بندازه رو دوشش😭😭.

ـــ

تک تک‌شون به دلم نشست.

کاری که مقصرش خودم باشم اینقدر عصبیم نمیکنه، میگم خب خودم کردم پس حقمه این اتفاق بیفته برام. ولی وقتی باعث اتفاق‌بد/حال‌بد کسی دیگه باشه زمان بیشتری میبره تا اعصابم آروم بشه... و الان عصبانیت هستم با کمی فائزه، 🤏🏼همینقد فائزه