ــ

آخرین پست مهدیه‌خانم در تلگرام قبل از قطع شدن اینترنت و همونطور که هر کدوم از ما برگشتیم به کانالایی که در پیام‌رسان های داخلی داشتیم ، برمیگرده به کانال روبیکا . اول از دلشوره و شنیدن خبرای شهادت بقیه مینویسه . خیلی دل‌آشوب و نگرانه و در نهایت ، برای نوالعین‌ش اینطور مینویسد : - هیوا ؛ -: منتظرش بودم... گفته بود شهر دیگه اروم شده زود میاد ساعت 3 نصفه شب عاطفه زنگم زد که از همسرت خبر داری؟ با خنده گفتم اره بابا تازه باهاش حرف زدم منتظرم بیاد خونمون برای شام یکم دیر کرده.. گفت خب اومد خبرم بده... بد به دلم افتاد که اخه این بچه از مشهد این موقع شب چرا باید به من زنگ بزنه همچین سوال عجیبی بپرسه؟ قبل از اون هرچقدر زنگ میزدم گوشی مصطفی در دسترس نبود یا جواب نمیداد..... دلشوره م بدتر شد هرچقدر عاطفه رو هم قسم دادم حرفی نزد... گوشی رو قطع کردم و مکرر زنگ زدم به مصطفی دیدم مادرشون برداشت خیالم راحت شد که خب خداروشکر رفته شب خونه خوابیده به هیچکس خبر نداده و توی دلم خیلی به حال خودم خندیدم که دلشوره ت چیه دختر نصف شب خانوادشم از خواب بیدار کردی.... اما برخلاف تصورم مادرشون گفتن گوشیش رو جا گذاشته و برمیگرده.......... همون لحظه وقتی قطع کردم زنگ زدم به یکی از دوستام گفتم مطمینم یه چیزی شده چون من همین چندساعت پیش با مصطفی حرف زدم گوشی پیشش بود... الان محاله گوشی رو جا گذاشته باشه.... توی همین لحظه هم زنگ زدن به پدرم، سریع خداحافظی کردم با دوستم رفتم بیرون دیدم پدرم اعصابشون خورد شده و بعد کلی اصرار میگن اماده شو بریم.... مصطفی تیر خورده به پاش:)))

همون لحظه تموم کتاب همسران شهدا از ذهنم گذشت..... که به همگی همینطور خبر دادن.... خصوصا همسر شهید سیاهکالی... اما نمیخواستم باورم کنم...گفتم شوخیه.... مصطفی منو الان تنهام نمیذاره... نمیدونم چطور و با چه حالی رسیدم خونه مادرشوهرم و چطور اون همه طبقه رو با پله فقط دویدم بالا...... اما ای کاش اون حال و روز رو توی خونه هیچوقت نمیدیدم دنیا روی سرم خراب شد...... تموم زندگیم رو ازم گرفتن.

ــ کانال همسر شهید علیخانی

شهید آینده یه فیلم بگیر داشته باشی بعدا پز بدی باهاش :)))

ــ

این تشر رو اول از همه به خودم می‌زنم ، بعد به شما . واقعاً چرا؟! چرا باید ویدیویی با اون صداگذاری ، از پزشک قانونی، بیاد بیرون و بشه نماد؟ مدام دست‌به‌دست بشه ، حتی اگر غلط ، حتی تحریف‌شده . . اما ما ، فقط چون دلمون می‌گیره ، چون قلبمون سنگین می‌شه ، دست بکشیم از دیدن ، از گفتن ، از تولید محتوا برای شهدا‌مون؟! سکوت کنیم که غصه‌مون نگیره؟! مگه غصه نگرفتن ، درمان درده؟! همه‌مون غصه‌مون می‌گیره . دیدن این صحنه‌ها دل آدم رو مچاله می‌کنه ، نفس رو بند میاره ، اما سوال اینه : تا کی ؟! تا کی قراره سکوت کنیم و عقب بکشیم ؟! بچه‌ها خواهش می‌کنم منتشر کنید . اگه نمی‌تونید ، فوروارد بدون نقل‌قول. نه برای جنجال ، نه برای دیده‌شدن ؛ فقط برای اینکه صدامون خاموش نمونه . تا جایی که صدامون می‌رسه ، تا جایی که توانش رو داریم ، تا جایی که قلبمون هنوز می‌تپه ، باید صدامون رو برسونیم . حالا سوال آخر : چند تا شهید دیگه باید بدیم تا غیرتمون بجنبه؟ تا بهمون بربخوره؟ تا از خواب بیدار شیم و به خودمون بیایم؟ سکوت ، جا خالی دادنه .

دیدن این ویدیو از شهید علیخانی خالی از لطف نیست . "انتهای ویدیو نوای شهید"

"شهید مصطفی علیخانی"