تمام هنر برای خورشید بود اما همه از زیبایی ماه شعر گفتند..؛

خسته ایم ولی این بدن رو زنده نگه داشتیم در حالی که روحمون و جونیمون مرده خسته ایم ولی پیش مامان و بابا میخندیم چون دلیل ادامه دادنن و نفهمن بچشون چقدر افکار داره خسته ایم ولی وقتی میریم بیرون و پیش آدما میخندیم که نفهمن غم داریم که مبادا شادبشن خسته ایم خسته ولی امیدوار …

آدما بخشیده میشن ولی جایگاهشون دیگه بهشون پس داده نمیشه

بیش از حد صبرکردن، هرحسی و هرذوقی رو از بین‌می‌بره.

نباشی نمی‌شه, نمی‌گذره, نمی‌ره, نمی‌خوام, نمی‌تونم...

دیدم شبیه تو کسی لبخند میزد خندیدنت یادم که آمد گریه کردم... عزیز آسمانیم

- چرا یهو انقدر ناراحت شدی؟؟ اتفاقی نیفتاده.. + یهو نبود.. صبرم تموم شد

‏بیاید قبول کنیم هیچکس به اون قشنگی که تو ذهنمون ازش ساخته بودیم، نبود.

همه ی حسامو میتونم کنترل کنم جز احساس عصبانیت