باز عالم و آدم و پوسیده گان خزان و زمستان خندان و شتابان به استقبال بهار می‌روند تا اندوه زمستان را به فراموشی سپارند و کابوس غم را در زیر خاک مدفون سازند و آنگه سر مست و با وجد و نشاط و با رقص و پایکوبی با ترنم این سرود طرب انگیز نو روز و جشن شکوفه ها را بر گذار می‌نمایند سال نوتون مبارک .

من داشتم میسوختم که تو امدی و مرا بابت بوی خاکستر مقصر دانستی .

درس های زندگی تا وقتی یادشون نگیری تکرار میشن .

فعلا میسازم، چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از داخلش خوشبختی درآورد؟ همین است که هست.

و ما بین ناگفته ها کلافه ایم

بهار تویی؛ باور کن می‌شود به شانه ات تکیه داد‌ و سبز شد.

هیچکس زشت به دنیا نمیاد ما فقط در یک جامعه پر از قضاوت به دنیا آمده اینم