«دردی که درمانِ تو شد، همان درد بکش
زهرِ که نوشِ تو شد، همان زهر بنوش
پیشِ خردمند، اگر زخمِ شفاست
تیغِ جفا، هم زِ سرِ مهربانیست»
«آن کس که ز رنجِ خود آگاه گشت
در دیدهٔ خرد، شاهِ راه گشت
ورنه همه خلق، رنجورِ روزگارند
لیکن نه هر رنجور را رهنمایی هست»
عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با من تنها دارد.
[فاضلنظری]
ز تمام بودنی ها تو همین از آن من باش
که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد(:
[حسینمنزوی]
با وجودت زخمها مرهم نمیخواهند که
با تو حتی درد هم دردی ندارد خوب من
[یاسامینی]
-اونجاکهفروغفرخزادمیگه:
-روزهارفتند
-ومندیگر،
-خودنمیدانم
-کدامینم؛
-آنمنِ
-سرسختِمغرورم؟
-یامنِ
-مغلوبِدیرینم؟