بعضی از آدم‌ها رو هیچ‌وقت از نزدیک ندیدی... اما بودنشون، شبیه نوریه که بی‌دلیل می‌تابه روی روزای خاکستری‌ت ☁️✨ دوستای مجازی، عجیبن... نه صدای خنده‌شون رو شنیدی 🎧 نه دستشون رو گرفتی 🤝 اما وقتی حرف می‌زنن، انگار تمام خستگی‌های دنیا یه لحظه دست از سرت برمی‌دارن 🍃💫 نوشتن، بودن، فهمیدن، کارای کوچیکی‌ان شاید، ولی برای من… مثل نفس کشیدن وسط طوفانن 🌪️🕊️ می‌خوام تشکر کنم ازتون، برای تمام لحظه‌هایی که نمی‌دونستید، اما نجاتم دادید… 🤍 برای لبخندهایی که از دل چند تا کلمه افتادن توی صورتم 😊💌 برای بودنتون، حتی از دور… 🌍💫 شما مثل عطرِ بارون بعد از ظهرای دلتنگین 🌧️ مثل یه موزیک قدیمی که بغض نمی‌ذاره رد بشه 🎶 مثل شعری که از ته دل نوشته شده، اما هیچ‌وقت کهنه نمی‌شه 📖🖋️ شما آرامشین... نه فقط برای من، برای لحظه‌هام 🫧🫀 برای فکرایی که شب می‌رن گوشه‌ی ذهن و دستِ نوازش می‌خوان… 🌙🖐🏻 ممنونم که هستین، بی‌ادعا، بی‌تکلف، با همه‌ی مهربونی‌های بی‌صدا 🌸 با همه‌ی دوست‌داشتن‌هاتون که مثل چراغ روشن می‌مونن، حتی وقتی من فراموش می‌کنم تاریکی یعنی چی 🕯️ Hana.mn . Fatemah.mn . Reihaneh.mn . Golsorkh.mn . Narges.mn . Hasti.mn . Setaiesh.mn . selin.mn | 🌒🕊 |

۳:۱9 بامداد درس خوندم، جزوه تموم شده، خلاصه‌ها هم مرور شدن اما ذهنم هنوز نمی‌فهمه چرا درست خوندن هیچ ربطی به آروم بودن نداره 😵‍💫📚 منطق می‌گه: «آفرین! آماده‌ای» دل می‌گه: «حالا اگه یه فصل یادت رفته باشه چی؟» مغزم: «بریم با اضطراب بغل کنیم دیوارو تا صبح» 🧠🧱 حس یه قهرمانو دارم که بعد از نجات دنیا، تو سکوت شب، نشسته داره به آسمون نگاه می‌کنه 🌌😌 یه قهرمان با خط چشم پخش‌شده و جزوه‌هایلایت‌شده 🤓✨ دست‌هام بوی ماژیک می‌ده، چشمام بوی خواب ولی تهش اینو می‌دونم: خوندم، تلاش کردم، و هر چی بشه، این جنگو با عزت جلو رفتم 💪🕊️ فقط امیدوارم فردا سوالای امتحان هم همین‌قدر با عزت باهام رفتار کنن 😬🙏 | 𝐄𝐜𝐥𝐢𝐩𝐬𝐄𝐍𝐨𝐭𝐞 🌙📖 |

"دوست داشتن، یعنی هنوز هم گیسوانت را با دستان لرزانم ببافم..." 🤍🕊️

آیدا جانم... موهایت سپید شده و دست‌هایم دیگر لرزان است،اما دلم... هنوز با هر نگاهت،جوان می‌شود 🌿 من هر روز دوباره عاشقت می‌شوم،وقتی گیسوانت را آرام می‌بافم و گذشته را بی‌صدا مرور می‌کنم 🤍 با عشق، احمد ☁️ | از نامه‌های احمد شاملو به ایدا |

درد آدمو عوض میکنه..

در سکوت عمیق شب، وقتی که همه چیز به خواب رفته است، نام تو مثل کهکشانی دور و رازآلود در دل ذهنم می‌درخشد تو را نه از این زمین، که از آن سوی کهکشان‌ها شناخته‌ام؛ از جایی مثلاندرومدا، جایی که نور و تاریکی با هم می‌رقصند و فاصله‌ها به یک رؤیا تبدیل می‌شوند تو آن هستی که حتی ستارگان، برای دیدنت صف کشیده‌اند، تو آنی که کهکشان‌ها برایت سروده‌اند، و من؟ من فقط یک آدم گم‌شده‌ام میان گرد و غبار، که دل به چشم‌هایت بسته‌ام، چشم‌هایی شبیه اندرومدا؛ بی‌پایان، اسرارآمیز، و پر از افسون |