ببین عزیز من؛ یه تفاوتی هست میان بیان گزاره منطقی و گزاره عاطفی! شما یک بار بگی «مجموع زوایای داخلی مثلث ۱۸۰ درجه است» من می‌فهمم و تکرارش اشتباهه، اما وقتی می‌گی «دوستت دارم» فک کن خنگم! هی بگو! هی بگو!

بامت بلند باد؛ که دلتنگیت مرا از هرچه هست غیرِ تو بیزار کرده است ..

محبوب من! در انتظار توست که روزها، فصل‌ها و سال‌ها به هم تکیه داده‌اند. دقایق سر روی شانه‌ی هم گذاشته‌اند که نگاه تو تاریخ را درست می‌کند.

_

چنان مشتاقم ای دلبر به دیدارت که از دوری برآید از دلم آهی بسوزد هفت دریا را .

نگاهت با نگاهم کرد برخورد، خدا مرگت دهد حالم بهم خورد .

قرن ها بعد اگه قبر مرا نبش کنند... کفنی نیست،تنی نیست ولی بوی تو هست

_

از همان روزی كه گفتی اهل چای و قهوه‌ام كافه گردی میكنم شايد تو را پيدا كنم . .

من زخم‌های بی‌نظیری به تن دارم اما تو مهربان‌ترینشان بودی عمیق‌ترینشان عزیزترینشان بعد از تو آدم‌ها تنها خراش‌های کوچکی بودند بر پوستم که هیچ‌کدامشان به پای تو نرسیدند به قلبم نرسیدند بعد از تو آدم‌ها تنها خراش‌های کوچکی بودند که تو را از یادم ببرند، اما نبردند تو بعد از هر زخم تازه‌ای دوباره باز می‌گردی و هر بار عزیزتر از پیش هر بار عمیق‌تر...