من زخم‌های بی‌نظیری به تن دارم اما تو مهربان‌ترینشان بودی عمیق‌ترینشان عزیزترینشان بعد از تو آدم‌ها تنها خراش‌های کوچکی بودند بر پوستم که هیچ‌کدامشان به پای تو نرسیدند به قلبم نرسیدند بعد از تو آدم‌ها تنها خراش‌های کوچکی بودند که تو را از یادم ببرند، اما نبردند تو بعد از هر زخم تازه‌ای دوباره باز می‌گردی و هر بار عزیزتر از پیش هر بار عمیق‌تر...

بیا وُ سرنوشتِ من باش! آخه یادمه عزیزجون همیشه میگفت کسایی كه تو سرنوشتِ هم باشن، به همديگه برميگردن، ممکنه دور باشن یا شايد دور بشن اما دیر و زود داره وُ سوخت و سوز نداره بالاخره همو پيدا میكنن و بهم میرسن...

همه‌شب دست به‌دامانِ خدا تا سحرم ؛ که خدا از تو خبر دارد و من بی‌خبرم ..

کاش ذکری یادمان میداد در باب وصال در مفاتیح الجنان شیخ عباس قمی :)

_

باخبر هستی نگاهم بی‌قرار چشم توست؟ عاشق دیوانه‌ات چشم‌انتظار چشم توست

_

گیرم که حرام است لبی تر کنم از تو پیش نظرت تشنه بمیرم چه؟ حلال است؟