همینههه

بازم داری این سبکی؟

وقتی رفیقم سر کلاس داره یه چیزی تعریف میکنه و من نباید بخندم:

تایم فداتوننن🤡✨.

شده تاحالا از گرسنگی در حال مردن باشید، ولی نتونید چیزی بخورید؟😨💔🤡

ما انسانیم

۱. دلقک در سیرک و سرگرمی (کمدی فیزیکی) همون شخصیت بامزه با دماغ قرمز، کفشهای گنده و گریم اغراقشده. کارش ایجاد خنده با حرکات مضحک، زمینخوردنهای عمدی، شعبدهبازی و تعامل با تماشاگرانه. به دو نوع اصلی تقسیم میشه: · دلقک سفید (Auguste): گریم آراسته، باهوش و مقتدر (مثل رینگ‌استاد). · دلقک شلوغ (Whiteface): گریم نامرتب، خنگ، دست‌وپاچلفتی و قربانی شوخیها. ۲. دلقک در روانشناسی و فرهنگ (کهن‌الگو) نماد «آزادی» و «بی‌پروایی» که با نقاب، حقیقت رو می‌گه (مثل مطربهای درباری). کارل یونگ اون رو «شخصیت سایه» می‌دونه؛ یعنی بخشی از وجود ما که خودش رو جدی نمی‌گیره و با خنده، زخمهای روانی رو التیام میده. حکایت «دلقکی که مردم رو می‌خندوند ولی دلش شکسته» هم به همین جنبه اشاره داره. ۳. دلقک در سینما و ادبیات (شخصیت تراژیک) از «پاگلیاچی» در اپرا تا نقش «جوکر» در بتمن. اینجا دلقک تبدیل به آیینهٔ جامعه میشه؛ کسی که پشت نقاب خنده، رنج، تنهایی یا حتی جنون رو پنهان میکنه. در این نگاه، دلقک تراژیکترین شخصیت روی صحنست چون تماشاچیها به دردش می‌خندن. ۴. دلقک در اصطلاح عامیانه (فرهنگ روزمره) به آدمهای سطحی، بی‌اراده یا خودنما می‌گن. مثلاً: «سیاستمدارا دلقک بازی درآوردن». یا گاهی به شوخطبعهای بذله‌گو هم گفته میشه. ۵. دلقک در هنرهای نمایشی (پردهای) در تئاتر خیابانی، «دلقک» یه سبک بازیگره که از تکنیک «بداهه‌پردازی با مخاطب» استفاده میکنه و بر پایهٔ «شکست خوردن به شکلی بامزه» شکل گرفته (برخلاف بازیگر کلاسیک که سعی داره عالی باشه). #حره_را_بشناسیم

شهادتت خیلی مظلومانه بود... رفتی، فدایی حسین؟

بچه ها دیروز تیک تاکش رو پیدا کردمم🤡 امروز دوباره میرم اگه داشت، میفرستمم. سطح مصمم بودنم:

😔🤣