۶ عصر امروز میشه یکسال

باز دوباره بیخوابیام شروع شد

ایگنور شدنم توی رفاقتا شروع شد

حسرتا شروع شد

گریه های دم صبح شروع شد

و حالم داره از وضعیتم بهم میخوره

هیچ آدمی نیست درکم کنه هیچکس

چون شاید خودم نمیخوام درک بشم ، حوصله حسای بعدشو ندارم

من سادم من همیشه از پشت خنجر میخورم چون هیچوقت نخواستم کسی احساس اضافی بودن داشته باشه ولی خودم همیشه اضافی بودم همیشه کوچیک شدم همیشه وقتی مامانم پرسید از فلانی چه خبر لال شدم

دلم تغییر میخواد نه هر تغییری ، میخوام نباشم دیگه