سلام. امیدوارم هنوز دیر نشده باشه، دوتا پیام براتون نوشتم میفرستم:

ببینید، آدم از انجام هر کاری باید هدف داشته باشه. و باید این رو بدونن همه که دانشگاه خودش هدف نیست، وسیله‌س! اول از همه از خودتون بپرسید: هدف شما با درس خوندن و تحصیل تو یه دانشگاه خوب به دست میاد، یا فقط خود دانشجو بودن تو تهران هدفه براتون؟ یه زمانی یکی به خاطر هدفش مجبوره بره یه دانشگاه خاص تو یه شهر خاص. مثلا شغلی که مدنظرشه رو فقط می‌تونه از طریق اون دانشگاه بهش برسه. مثلا بنده چون هدفم معلم شدن بود و رشته‌م رو دانشگاه فرهنگیان شهر خودم اصلا نداشت، ناچارا منو فرستادن یه شهر دیگه. چون هدفم معلم شدن بود، مجبور بودم این دوری و سختی رو تحمل کنم. ولی اگه این هدف رو نداشتم و نزدیک ترین و آسون ترین راه رسیدن به چیزی که می‌خواستم هم این راه نبود، عمرا می‌رفتم یه شهر دیگه که فقط تو فلان دانشگاه درس بخونم! یعنی خودم که فکر می‌کنم، میگم اگه نمی‌خواستم فرهنگیان بخونم؛ سعی می‌کردم رتبه‌م یه جوری بشه که بتونم دانشگاه قم، یا یه دانشگاه خوب دیگه تو شهر خودم، رشته‌ای که فکر می‌کنم مفیده و دوست دارم رو قبول شم. هم دانشگاه خوبیه، هم تو شهر خودمه، هم نمی‌خواد الکی برم غربت که فقط بگم من فلان دانشگاه درس می‌خونم! این همه سختی فقط برای پز و کلاس به کسایی که اینقد آگاهیشون پایینه که نمیدونن دانشگاه خوب فقط دانشگاهای تهران نیستن؟! نه ممنون. متاسفانه یه چیزی که تو ذهن خیلی از ماها هست اینه که فکر می‌کنیم فقط دانشگاه‌های تهران خوبن. هرکی تهران درس می‌خونه پس خفن تره و از بقیه که شهرای دیگه درس می‌خونن بهتره. درحالی که این گزاره اصلا درست نیست. درسته که یه سری دانشگاها از یه سری دانشگاهای دیگه بهترن، ولی این‌طور نیست که چون یه دانشگاه تو تهرانه پس حتما از دانشگاهای شهرای دیگه بهتره. حتی بین دانشگاهای خوب کشور هم بسته به رشته و زمینه، تفاوت‌ ها خیلی متفاوته. تهران یه شهر جادویی نیست که که هرچی داخلشه خوبه و هرچی بیرونه بده... خیلی از دانشگاهای سطح کشور از خیلی از دانشگاهای تهران بهترن حتی. آدم باید همه‌ چی رو با هم بسنجه؛ هدفش رو، سختی‌هایی که می‌تونه برای اون هدف تحمل کنه و واقعا می‌ارزه که تحمل کنه یا نه، محدودیت‌ ها و چالش‌ ها و فرصت‌هایی که هر انتخاب براش ایجاد می‌کنه و در نهایت ببینه چجوری می‌تونه با کمترین سختی و هزینه، نتیجه مطلوبش رو بگیره. یه نکته دیگه هم اینه که اصلا نیاید از همین الان اینو برای خودتون مبنا قرار بدید که حتماً مجازی میشه! اتفاقا برعکس، شما باید سخت ترین حالت رو در نظر بگیرید! فرض کنید همه‌ش حضوری باشه. آیا می‌تونید؟ آیا می‌تونید رفت و آمد تو این مسیر و این شرایط رو ادامه بدید؟ آیا می‌تونید تو خوابگاه بمونید و از خانواده دور باشید؟ و مهم‌تر از همه، آیا چیزی که در نهایت به دست میارید ارزش این همه سختی رو داره؟ هزینه ای که براش میدید ارزشش رو داره؟ فقط از این طریق میشد بهش برسید؟ ولی شما وقتی میگید تو شهرتون یکی از دانشگاههای خوب کشور وجود داره، واقعا باید از خودتون بپرسید چرا و به چه دلیل این سختی و هزینه رو به خودتون تحمیل کنید که پاشید بیاید یه شهر غریب، تو خوابگاه با آدمایی که نمیشناسید و معلوم نیست چجوری ان، و کسی هم اونجا نداشته باشید؟ فقط به خاطر اینکه تو ذهن یه عده ناآگاه و یه سری افراد عامی، دانشگاهای تهران خوبن؟! اینطور باز هدف میشه پز و کلاس که... دانشگاهای خوب کشور فقط دانشگاهای تهران نیستن. دانشگاهای مطرح کشور تو استانای مختلف هستن و تقریبا هر استانی یه دانشگاه خوب داره، برای مثال دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه تبریز، دانشگاه شیراز، دانشگاه اصفهان، دانشگاه قم، دانشگاه اراک و کلی دانشگاه دیگه تو شهرای مختلف کشور هستن که جزو دانشگاهای خوب و مطرح کشورن. اسم تهران برای خیلی از مردم شهرای دیگه خیلی گنده‌س متاسفانه، ولی لزوماً این بزرگنمایی با واقعیت یکی نیست. خیلی از مردم هم جوگیرن، خیلی‌ها تفکر اشتباه دارن، خیلی‌ها اطلاعات کمی دارن و خیلی‌ها هم فقط تو فاز فیس و کلاس و چشم و هم چشمی ان. آدم واقعا آگاه و باسواد میدونه که کلی دانشگاه خوب تو کل کشور داریم، نه فقط تهران. به شخصه فکر می‌کنم تا جایی که ضرورتی نداره، آدم نره خوابگاه اصلا؛ هردوجنس، ولی خب علی‌الخصوص خانوما! چون واقعا تو شهر دیگه و خوابگاه برای کسی فرش قرمز پهن نکردن. دوری از خانواده، شرایط خوابگاه، آدمایی که نمیشناسی، مسائل امنیتی و هزار تا چیز دیگه هست که باید قبلش بهشون فکر کنی... این که یه دانشگاه تو تهران باشه، به خودی خود نمی‌تونه همه این هزینه ها رو توجیه کنه واقعا! به قول شما کسایی که جاتون نیستن نمیدونن، خیلیاهم که جاتون هستن هم اصن بررسی نمیکنن خیلی چیزارو بس که جو میگرتشون. ادامه پیام بعدی:

شما اگه طبق شرایطتون کارتون گیر این نیست که حتما و فقط از فلان دانشگاه می‌تونید به هدف عالی‌تون برسید، به نظرم این که به جای دانشگاه مطرح تهران، برید یه دانشگاه مطرح و خوب تو شهر خودتون، تصمیم بسیار عاقلانه‌ایه. به شخصه فکر می‌کنم اگر تفاوت دانشگاها برای رسیدن به هدف شما اونقدر جدی نیست که رفتن به تهرانو ضروری کنه، موندن تو شهر خودتون و رفتن به دانشگاه مطرح شهر خودتون جای دانشگاه مطرح یه شهر دیگه تصمیم کاملا عاقلانه‌‌ایه. حتی اگه دانشگاها مجازی هم بشه شما درست ترین و عاقلانه ترین تصمیم رو گرفتید، چون شما که از آینده خبر ندارید! هرکسی فقط می‌تونه با اطلاعاتی که الان و در زمان حال داره تصمیم بگیره. این که من یه تصمیم پرریسک بگیرم و بگم حالا شاید فلان اتفاق بیوفته و همه‌ چی درست بشه، دیگه تصمیم‌گیری منطقی نیست اصن؛ بیشتر شرط‌بندیه! در نهایت بنده پیشنهادم به همه اینه که تا جااای ممکن شهر خودشون بمونن و اصلا خوابگاهی نشن، مگر اینکه واقعا یه ضرورتی وجود داشته باشه که ارزش این سختی رو داشته باشه یعنی هدفت اجبارا فقط از همین طریق به دست بیاد. اگه دانشگاه شهر خودتون خوبه، رشته‌ت خوبه، می‌تونی از همون‌جا به هدفت برسی و برای رسیدن به هدفت حتما لازم نیست بری تهران که این همه سختی رو توجیه کنه؛ واقعا چرا باید خودت رو بندازی تو این همه سختی آخه؟! تهران رفتن خودش هدف نیست! دانشگاه رفتن هم خودش یه وسیله‌ست برای رسیدن به یه هدف بزرگ تر. وقتی می‌تونی همون هدف رو با هزینه و ریسک کمتر به دست بیاری، به نظرم انتخاب عاقلانه‌ تر همون راه کم‌ هزینه‌تره، و واقعا تو شهر غریب و خوابگاه واسه هیچکس فرش قرمز پهن نکردن خصووصا خانوما...

امیدوارم کمک کنه اینا بهتون.

زندگی همین لحظه هاییه که منتظری بگذرن...

فرق میکنه کی رئیس جمهور باشه... دلم برای رئیسی سوخت... #ThinkTime