مث قصه های لیلی سر زدم به کوه و صحرا منو عشقت با خودش برد یجایی بالای ابرا:)))))))

اصلیه همونه که وسطِ جدی ترین دعوا ها بهت احترام میذاره .

- هیئت

ترنم

دارم کانال آپارتمو نگاه میکنم. چقد خاطره، چقد دوستی توی کامنتا، چقد مسخره بازی، چقد ساده بودن، چقد بامزگی، چقد تفاوت و الان... چقد دور شدن، چقد همو نداشتن، چقد حتی نمیدونیم کی زنده اس کی مرده(جدی میگم) یسری آدما هستن، مث همون دوستای بچگی توی پارک میمونن، آشنا میشی ولی نه شماره ای، نه آدرسی... هیچییی:))) ولی تا آخر یادت میمونه که اون کی بود، چطور برخورد میکردو چقدر مهربون بود و امیدواری بعد از مرگت ببینیش:) لیلیا، یا به اصطلاح لالا ی عزیزم

یادآوریشون غم داره.. چت حشره ها، ملینا، شیرموز، لالا، پانی لپ زاده، سارا، موچی و و و و الان فقط ستایش رو دارم و موچی)) البته میشه گفت فقط ستایش به گذشته که فکر میکنیم، هردوتامون یجوری دلمون میگیره؛ اون دوستای کوچیک و خنده دار و بامزه کاش پیداتون میکردم بچه ها، مخصوصاً لالا رو:))) برمیگردیم باز باهم چت حشره ها درست میکنیم))

دردم گرفت

اون شب که داشت تگرگ میزد تو حیاط زیر پتو بودیم

اون مخروبه هه که تاریک بود😭😭😭

تو یخما رفتیم بستنی خوردیم😭😭

اون واقعا واقعا یکی از بهترین خاطره هامه

حاضرم هر چی دارم بدم دوباره تکرار بشه