خدای ماه رمضون، من جدی احتیاج به مشهد، در ماه رمضون دارم. چند ساله، ماه رمضون/ ماه محرم مشهد می‌رفتیم. امسال جدی "نه"؟

"یا برگرد، یا آن دل را برگردان"؟ من؟ من، نمیخواهم دلم را برگردانی. نمیخواهم. خودت برگرد. حتی اگر برنگشتی، باز هم دل مرا نزد خودت نگاه دار. در وصف احوالاتم، فقط می‌توانم بگویم: تو کیستی که قلب کوچک و تاریک من، حتی دلتنگی برای تو را هم خوشبختی می‌داند؟ کیستی که در تمام این دل‌شکستگی ها باز می‌گویم: الحمدلله که دلم رنگ و بوی غمِ شما را دارد. آقا، خودمانی بگویم؛ ما دلتنگیم. نمی‌دانم می‌توان گفت به" معنای واقعی کلمه" یا خیر. زیرا هنوز رفتن‌تان را هم باور نکرده‌ایم. چه برسد نداشتن‌تان را. همین متن پرتناقض مرا می‌بینید آقای من؟ می‌بینید، هم دلتنگ شماست و هم باور نمی‌کند که شما را ندارد. باور نمی‌کند که آسمانی شده اید. البته شما از همان آغاز، آسمانی بودید. اما، همین متن پر تناقض تصویر کوچکی از دلِ تاریک من است. آقا، عمیقاً منتظر شما هستم. امیدوارم لیاقت دیدن ظهور را داشته باشم. شاید آن موقع به آرزوی قلبی‌ام برسم. هنگامی که شما با فرمانده‌مان، نزد ما بازگشتید؛ شاید بالاخره "دیدارِ رهبری" نصیب چشمان دلتنگ من هم، بشود. امیدوار هستم. امیدوار هستم. -دل‌تنگی نیمه شب.

-

آقای رزمنده! دردتون، دوری از خانوادتون، خستگیتون، با زبون روزه پای لانچرها ایستادنتون و... همش بخوره تو قلب تک تک وطن فروش ها.

-

کربلا و نجف اومدنِ ما که، فقط با معجزه جور میشه. ولی خدای عزیزم، شما خدای معجزه‌ هایی.

خدایا، فقط لطفاً شما کمک‌مون کن که نسخهٔ خارج از ماه رمضونمون هم، مثل نسخهٔ در ماه رمضونمون باشه. آخه می‌دونی؟ وضعیت بهتری داریم. میشه گفت چون ماه شماست. و وسوسه شیطانی هم نداریم. خلاصه که کمک‌مون کن، دربرابر گناه مقاوم تر از این حرفا باشیم؛ درماه های دیگه سال هم. که بدون کمکِ شما، هیچ چیزی ممکن نیست.

خدانگهدار.