دیشب ، بیت .

دیدید می‌گن باورم نمی‌شه رفته؟ یموقعایی می‌خوای عمیق فکر کنی، می‌خوای به خودت این باور رو بدی که دیگه اون آدم اینجاها نیست. اما انگار مغزت دورِ خودش نوارِ زردِ خطر یا ورود ممنوع گذاشته. انگار یه اتاقک فلزی دور مغزته، هرچی می‌خوای به اون مسئله فکر کنی پَس می‌زنه. می‌گه برو بابا این چرت و پرتا رو به یکی بگو که باور کنه، من مطمئنم این اتفاق نیافتاده. شهادت آقام هم همینطوریه. وقتی یکی از پیشمون می‌ره، عکس و فیلماش رو که می‌بینیم گریه می‌کنیم. ولی آقا نه، عکسای آقارو که می‌بینیم قربون صدقشون می‌ریم، می‌گیم عمرم رو عمرت آقا جانم. انگاری که دلخوشیم، یکم که می‌خوایم فکر کنیم که آقامون شهید شده این مغزِ لامذهب می‌گه ولم کن، بزار توی ذوق خودم باشم، اذیتم نکن، من می‌دونم آقام سالمه. به نقل قول از اون متنی که خوندم بگم: آقا رفتن شما مثل اینه که اکسیژن نباشه و ما هنوز نفس بکشیم، در این حد غیر قابل باوره. من که مطمئنم، یروز می‌بینمتون. بعدم میام بهتون می‌گم: ( آقا این دنیا منو خیلی اذیت کرد، همش گفت شما نیستید، ولی من مطمئن بودم که هستید. ولی خداروشکر حالا که اینجایید قربون سرتون برم؛ دیگه هیچی بجز اینکه می‌بینمتون اهمیت نداره. ) یا شاید همه این باور نکردنا همون خزعبلات روانشناسی باشه که می‌گن توی حالت حادثه مغز شروع می‌کنه به حفاظت از بدن. کاش یکی به این مغزی می‌گفت، دنیای بدون آقام تاریکه، ولم کن، نمی‌خوام ازم مراقبت کنی، بزار برم. خلاصه که هرطور فکر می‌کنم، دنیای بدون سیدعلی برام قابل تصور نیست.

کاشکی می‌تونستم برم خیابون کشور دوست.

‌

ولی نبود شما روی این زمین در مخیله من نمی‌گنجه.

ممکنه بهم بگید عجیب ولی من همیشه شبا قبل اینکه بخوابم، می‌رم نگاه می‌کنم مطمئن شم که نفسای مامانم منظمه.

تولد"(فاطمه خانوم)"خواهر عزیزم مبارک🥹🎀.

=)

این حجم از (🤡) بودن دوستام واقعاً قابل ستایشه.