اَبر
تا ابلیس بسی آدم روی است به هر دستی نشاید داد دست «مولانا»
مکن تا توانی دل خلق ریش
وگرنه می کنی می کنی بیخ خویش
« سعدی»
باز رفتم تو پینترست،الان باید موها مو نارنجی کنم،دوتا تتو بزنم،پت بگیرم و برم وسط طبیعت زندگی کنم.
اَبر
مکن تا توانی دل خلق ریش وگرنه می کنی می کنی بیخ خویش « سعدی»
از آن بهره ور تر در آفاق کیست؟
که در ملکرانی بانصاف زیست
چو نوبت رسد زین جهان غربتش
ترحم فرستند بر تربتش
بد و نیک مردم چومی بگذرند
همان به که نامت بنیکی برند
«سعدی»