من اما می توانستم همه را دوست داشته باشم اگر دوست داشتن را با تو شروع نکرده بودم.

آنکه چشمانت را درحالی که غمگین بودند رها کرد و رفت؛ آیا شایستگی دارد که منتظر بازگشتش باشی؟

و همه فراموش خواهند کرد، که من در تمام عمرم تنها دوبار شاعر شده‌ام، یک بار با دیدن تو، بار دیگر با ندیدنت.

ثانیه به ثانیه گذشت و من هرگز‌ نخواستم که از تو، از نبودن تو چیزی را فاش کنم. سعی کرده ام که نگذارم از پنجره ی چشمانم نمایان شوی. همیشه نبودنت را در خود حبس کردم مگر‌ گاهی که هوا ابری میشد‌‌ و پنجره‌ ، بارانی.

چنل تلگرامم بیاید خوشگلا - https://t.me/Codein_00

ترسم از این است که یک شب بخواهی به خوابم بیایی و من همچنان به یادت بیدار نشسته باشم.

تو را اما در زمستان می‌خواستم تا سردی دستانم را با دست هایت درمیان بگذارم.

با تو میخواستم به جاهای دوری سفر کنم به شهرهایی که نرفته ام به دریاهای نپیموده ام به دشت هایی که ندیده ام ولی حالا در اتاقم نشسته ام و شعر مینویسم و آنقدر سنگین شده ام که هیچ قطاری نمیتواند اندوهم را جابه‌جا کند.