سایه‌ی غم چنان سنگین بود که نمی‌دانستند برای کدام بخش ایران گریه کنند. به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگار ما چطور مُرد و پیکر رویاباخته‌ی ما در کدام درّه یا پستو پرت شد، رها شد، لگد شد.