مشكل اينجاست كه فكر ميكنيد هميشه گزينه بهترى هم هست؛ ‌براى همين قدر هيچ كس و هيچى رو نميدونيد.

من اما می توانستم همه را دوست داشته باشم اگر دوست داشتن را با تو شروع نکرده بودم.

آنکه چشمانت را درحالی که غمگین بودند رها کرد و رفت؛ آیا شایستگی دارد که منتظر بازگشتش باشی؟

و همه فراموش خواهند کرد، که من در تمام عمرم تنها دوبار شاعر شده‌ام، یک بار با دیدن تو، بار دیگر با ندیدنت.

ثانیه به ثانیه گذشت و من هرگز‌ نخواستم که از تو، از نبودن تو چیزی را فاش کنم. سعی کرده ام که نگذارم از پنجره ی چشمانم نمایان شوی. همیشه نبودنت را در خود حبس کردم مگر‌ گاهی که هوا ابری میشد‌‌ و پنجره‌ ، بارانی.

ترسم از این است که یک شب بخواهی به خوابم بیایی و من همچنان به یادت بیدار نشسته باشم.

تو را اما در زمستان می‌خواستم تا سردی دستانم را با دست هایت درمیان بگذارم.