او کارش فرار کردن بود همه چیزی که در زندگی قسمتش شده بود فرار کردن از همه چیز بود او بلد نبود خوشحال باشد ، بلد نبود آرزویی جز فرار داشته باشد او اصلا خودِ فرار بود ! تکه هایش را که میچسباندی به هم، چیزی جز فرار و ترک شدگی قسمتت نمیشد . _فاطمهٖ‌مکی_

+ غمم گین است ، نمیدانم چه در سر میگذرانم... _چرا؟! +چه سوال مسخره ای‌ست؟! گویا سطح احمق بودنت بالا رفته است ! اگر میدانستم چم است که آنقدر چم نبود مرد حسابی:) _گاهی گویی تمام آسمان و زمان ریسمان میبافند و ریسمان را دورت گره میزنند و پرتت میکنند در جایی دور... و تورا از خود دور میکنند . گویی تمام آنچه برایش رنج میکشی ، دقیقا چیز هایی ست که تو خرابشان نکردی ! گویی پرتاب میشوی میان یک تنگ بلور . _فاطمه‌مکی_

شبت بخیر ، غمت نیز . شب است مرد حسابی !

یه لبخند به دوربین بزن ؛ 📷.

سخن ما این است که از تن توقع خوشحالی نداریم

جناب! سکوت که میکنید ، ما گمان میکنیم حرفی برای گفتن ندارید . چه میدانیم در مغز نابالغتان پر از سخنان گوهر بار است؟! لب باز کن مومن ، حرف بزن . حرف بزن که هرچی میکشیم از سخن نگفتن است ... -فاطمهٖ‌مکی-

و انسان برای چیزی جز بندگیِ اوس کریم خلق نشده است :)🪐

وقتی غرق خدا بشی وقتی فرو بری تو اون جلد قشنگش وقتی به اون همه چیز بودنش فکر کنی ، وقتی برسی به اون همه ی همه ی همه ی خوب بودنش ، میفهمی هرچیزی بجز اون بچه بازی ای بیش نیست:) ادم یه وقتایی گریش میگیره از قشنگی خدا:) چقد قشنگی تو اخه:)!؟

شبت بخیر، غمت نیز ، شب است مرد حسابی !

خستم و خوب نیستم یه متن باحال تصور کنید:))

شب شد و قلم در جوهر دوات فرو رفت ، مهتاب نورش به پنجره ی اتاق کشیده شد و صدای رد شدن ماشین ها گوش را نوازش کرد ... از سهراب سپهری نوشت، نوشت : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من... -فاطمهٖ‌مکی-