صدقه کنار بذارید

از فردا شب، محرم تموم نمیشه بلکه تازه ماجرا شروع میشه! کاش حواسمون باشه.

شواهد و قرائن نشون میده امشب اونقد خیئت خلوته که قراره خصوصی باشه... مثل شام غریبانِ کربلا.

ولی واقعا خیلی ترسناکه بچه‌ها. این که تا امروز عصر دلت قرص باشه که پشت و پناه داری، کسایی رو داری که هیچ‌کس با وجودشون جرئت نداره بهت نگاه کنه، و حالا؟ بی‌پناه‌ترین آدمِ دنیایی. ۸۲ تا زن و بچه خسته و زخمی و سوخته و داغ‌دار و ترسیده که همه‌ی کس و کارشون، همه‌ی مردهای کاروان‌شون کشته شدن و حالا بین یه لشکر حرامی که از گه‌واره شیرخواره هم دریغ نمی‌کنن، هیچ مَحرم و پناهی ندارن... ترسناکه... خیلی ترسناکه...

اگه حسین نبود، ما چیکار می‌کردیم دقیقا؟ حالِ بد، حالِ خوب، غم، نشاط، همه‌چیمون با حسین تنظیم میشه :)))

من آدم کمال‌گرایی محسوب می‌شم. می‌خونم از ملاصدرایِ ۱۶ ساله، می‌خونم از شیخ مرتضی انصاریِ ۱۸ - ۱۹ ساله، می‌خونم از سید علیِ خامنه‌ایِ ۱۸ ساله، و تک تک سلول‌های بدنم در احساس تباهی و پوچی و حسرت و اندوه تجزیه می‌شن. ذره ذره با فکر این که می‌تونستم تو ۱۷ سالگی خیلی بهتر باشم، خیلی جلوتر، خیلی بیشتر بدونم، خیلی عاقل‌تر و مؤمن‌تر باشم، خودمُ می‌خورم و گاهی واقعا تاب نمیارم؛ از حسرت و عصبانیتِ از خودم، به اندوه عمیق و عجیبی می‌رسم که ادامه پیدا کنه به جنون ختم می‌شه. واقعا غم‌گینم و عصبانی از این شرایطِ بی‌مایه. #دفترچه | علیا ، ۹ مرداد ۰۲ ، ۹:۱۷ صبح

تو چشم‌های کم‌سویِ من، از دور، تو تاریکی مطلق و بی‌ستاره‌ی آسمون، سو سو می‌زنه. چقدر از دور قشنگه! چقدر ظریف و در آغوش گرفتنی و آرومه... با خودم فکر می‌کنم، ماه کلا قشنگه یا این که مثل بعضی آدم‌ها از نزدیک تعریفی نداره؟ ان‌شاءالله که همیشه قشنگه. از دور، از نزدیک، شب، روز، وقتی کامله، وقتی هلاله، وقتی حتی یه قرص نصف شده‌ست که نصف دیگه‌ش تو بغل یه دختر کوچولو تو کنج خرابه‌ست...وقتی نصفِ دیگه‌ش رو نیزه‌هاست. البته، اونی که تو بغل خانوم کوچولو ِ و اونی که رو نیزه‌ها دلبری می‌کنه و اونی که تو خورجین خون به جگر کرده اهل قافله رو، ماه کامله! ولی کاش ماهِ آسمونِ تاریک ما، سلامِ ما رو به ماه روشن هفت آسمون برسونه. الان کربلا رو هم داره می‌بینی دیگه؟ معلومه، آسمون همون آسمونه، معلومه که داره می‌بینه... حتما پیغام پسغام رسونِ بهتریه از قاصدک. نه؟ آخه این ماه خوشگل همه‌جای همه‌ی آسمون‌های دنیا هست. حتی کربلا... #دفترچه | علیا ، ۱۰ مرداد ، ۱۰:۴۷ شب

- آخوندا همه پول مملکتُ میخورن. + خب شما هم بچه‌هاتونُ بفرستین حوزه با هم بخوریم =>

شاید غم جای خون در رگ‌هایمان جریان دارد، که این‌قدر غمگینیم، همیشه.

۶ سال گذشت از ۱۸ مردادی که علی اکبر ارباً اربای ایران شدی آقا محسن :)

میدونین افسردگیِ بزرگ شدن چیه؟ آره فقط کافیه یکی از کارتون‌های بچگی‌مونُ ببینم تا نیم ساعت تمام گریه کنم فقط.

کسی که حسین ندارد آخرت ندارد :)