و أمّا القلوب المنکسرة، العباس کـفیلـهٰا...

میروم گریه کنم باز دمی را در خود میروم غرق کنم کوه غمی را در خود

ببینید، ما یه همسایه داریم که خیلی خانواده مذهبی و محجبه‌ای نیستن. معمولی محسوب می‌شن نسبت به من و خانواده‌م. ولی ولی ولی؛ نکته کجاست؟ اون‌جایی که آقای همسایه به قدری مؤدب و محجوب و با حیا و سر به زیره که تا حالا یک بار نشده تو چشمِ خانم‌های همسایه نگاه کنه، یک بار نشده وقتی ما داریم رد می‌شیم یا کاری و صحبتی هست سرش رو بالا بگیره، یک بار نشده جواب سلام نده یا با لحنِ بدی سلام بده و کمتر از ادبِ مطلق صحبت کنه با همسایه‌ها. درد و بلاش بخوره تو سرِ همه‌ی اون مذهبی(نما)ها و انقلابی(نما)هایی که ادعاشون از خودسازی و شهادت و محرم و نامحرم و فلان و بهمان گوشِ فلک رو کَر کرده ولی آدم از دست‌شون آسایشِ روانی و امنیتِ جانی نداره. آره.

جلد کردنِ کتابام روحمُ جلا می‌ده.

یه جون به جونام اضافه می‌کنه قشنگ. هم درس خوندن قشنگ می‌شه، هم خیالم راحته کتابم مدت زمانِ بیشتری عمر خواهد کرد.

آخرین باری که بارون می‌بارید خیلی اتفاقاتِ قشنگی نیوفتاد.

یه دنیا منتظر سخنرانی دبیر کل حزب الله لبنان.

خدا زیر نویس رو ازشون گرفته که نمیذارن از صدای خود سید فیض ببریم؟

شاید ازم بپرسن این روزا هنوز دوسش داری؟ چی گرفتی از اين سینه زدن؟ از این عزاداری؟

آره دوسش دارم مثل قدیما :))) آره غلامشم برا همیشه بگو که زندگیم بدون این عشق مگه زندگی میشه؟