یکشنبه‌ها دانشگاه خیلی رنگی رنگیه.

دمپایی صورتی دل منو بردی 🎀 #من‌وعلومج

ترکیب پرتکرار و پرخاطره‌ی روزهای دوازدهم✨ #من‌وعلومج

کاری که دوست نداری باهات بکنن، با بقیه نکن.

ترس، آدم‌ها رو حروم می‌کنه.

تا وقتی نمیتونم از رو صندلیم توی دانشگاه کلیک کنم و در صدم ثانیه به اتاقم منتقل بشم، از پیشرفت علم برام حرف نزن.

نظریه نامحبوب: شلوار فول بگ دیگه زیادی گشاد و بی‌ریخته.

در حد نو؟ چه شوخی جالبی.

اولین شبیه که اتاقم (و بقیه اتاق‌ها و یکم از نشیمن) فرش داره، روی زمین سفت نمی‌خوابم، یه شام مطلوب خوردم و می‌تونم با آرامش و خیال راحت روی زمین دراز بکشم و پاهام رو دراز کنم و به رنگ دیوارهای اتاقم فکر کنم.

امنیت و آرامش خونه رو به هیچی نمی‌دم.

خونه تا ابد💘💘💘💘💘💘💘

نمیدونم چی شد که تصمیم گرفتم صبح زودتر با مامانم بیام حوزه‌ش و بعد برم دانشگاه. اما اتفاقی که افتاد این بود که آدم، اصلِ خودش رو فراموش نمی‌کنه. فقط چند ثانیه شنیدن از درس‌هاشون برام کافی بود تا دلم بلرزه، همه‌ی خاطرات و همه‌ی رویاهام از جلوی چشمام عبور کنه و دلتنگی بالاخره بعد از یک‌سال گریبانم رو گوشه‌ی این کلاس بگیره. شاید فراموش کرده بودم کجا قد کشیدم و لالاییم چه واژه‌هایی بوده...مأمن و نقطه‌ی امن آرامشم کجا بوده... نهایتا من متعلق به چی و کجام؟