آمد کنارم نشست، سرش را به دامنم گذاشت ، پاهاش را دراز کرد و چشم‌هاش را بست: کارم از تکیه گذشته.دلم می‌خواهدتوی بغلت بمیرم. [سال بلوا / عباس معروفی]

خدایا اعصاب و روان مرا حفظ کن...

: )

بالهای شکسته‌ی پروانه‌ها را ترمیم میکرد اما نیاز داشت کسی قلب آسیب دیده‌ی او را ترمیم کند که ناگهان همگی رفتند او ماند و خودش و دو بالِ شکسته‌ی دردناک.

دیگر وطن را با "ت"بنویسید زیرا تن های زیادی در آغوشش جان داده اند.

_

خدایا شاید اگه من جات بودم‌نمیزاشتم اون شب چیزیشون بشه ، میزاشتم علی به ۲۰۷مشکیش برسه ، میزاشتم سپهر لباس دامادیشو تن بزنه ، میزاشتم مانی برگرده پیش باباش ، میزاشتم سینادوباره صبح بلند بشه و به گلاش برسه ، نمیزاشتم ی دختر مغز باباشو کف خیابون ببینه ، میزاشتم عاشقا بجای بغل کردن جنازه عشقشون تن گرمشونو بغل کنن ، میزاشتم جوونا سالم برگردن خونه هاشون ، خدایا اگه جات بودم نمیزاشتم سر بی گناه بالای دار بره ، نمیزاشتم به دخترامون تجاوز بشه ، نمیزاشتم مزاری باشه که خانواده ها سرش برقصن ، خدایا اگه جات بودم این همه خانواده رو داغدار نمی‌کردم.

ولی انصاف نیست رفتن آدما با خودشون باشه فراموش کردنشون با ما…!

برای‌مغرور‌بودن‌باید‌سیس‌‌و‌پرستیژشم‌داشته‌باشی،همینجوری‌می‌ری‌تو‌قیافه‌ما‌فکر‌می‌کنیم‌کر‌و‌لالی.

و آسمان شهرم به حال کشورم بارید.

_

مراقب باشید...