یعنی این قرارداد در واقع یه جور "ببند دهنت" کامل بود، نه فقط درباره کسب‌وکار، بلکه حتی درباره رفتارای شخصی پیت.

برد پیت یه ترفند اقتصادی هم گذاشته بود گفت بخشی از پول معامله (حدود ۸.۵ میلیون دلار) رو نگه میدارم و فقط وقتی ازاد میکنم که مطمئن بشم تو به سکوتت پایبند موندی به زبون ساده: "من این پول رو گرو نگه میدارم که مطمئن بشم چیزی علیه من نمیگی،اگه چیزی گفتی، پولت میسوزه" این دقیقا همون چیزیه که جولی بهش میگه "استفاده از قدرت اقتصادی برای بستن دهنم".

چون سکوت دیگه فقط یه امضا نبود، بلکه پشتش یه تهدید مالی واقعی هم گذاشته بودن و خب طبیعی هم بود جولی با چنین شرطی کنار نیاد . برای اون، قضیه فقط پول نبود؛ پای اینده خودش و بچه‌هاش وسط بود. اون میگه: "من حاضر نیستم پول بگیرم و در عوض مجبور بشم تا ابد درباره خشونت‌ها ساکت باشم. این چیزا قابل خرید و فروش نیست." به خاطر همین، پیت دیگه نخرید و جولی رفت سهمش رو به یه شرکت دیگه (Stoli/یوری شف‌لر) فروخت.

همین هم شد جرقه دعواهای بعدی: پیت عصبانی شد که چرا به جای اون به نفر سوم فروختی، و پرونده‌های حقوقی شروع شد.

جولی میگفت سکوت کردن درباره خشونت چیزی نیست که بشه مثل یه ماشین یا خونه خرید و فروخت

این یه خط قرمز بود: "من حاضر نیستم به خاطر پول، دردهایی که من و بچه‌هام کشیدیم رو دفن کنم."

وقتی این دعوا به دادگاه کشید، همه این جزئیات رو رسانه‌ها دراوردن نتیجه چی شد؟ کلی آدم فهمیدن که پیت میخواسته با NDA سکوت بخره . این خیلی مهمه چون خیلی وقت‌ها آدم‌های قدرتمند دقیقا همین کارو میکنن: با قرارداد و پول، واقعیت رو پنهون میکنن حالا وقتی ماجرا عمومی شد، جولی تبدیل شد به صدایی برای زنانی که تو روابط مشابه گیر افتادن.

بعد از جدایی، برد پیت تلاش کرد خودش رو در رسانه‌ها به عنوان "پدر قربانی" و جولی رو به عنوان "مادر غیرمنطقی" نشون بده به زبون ساده، اون تصویرسازی کرد که همه مشکلات از جولی و رفتارهای اونه و خودش تنها میخواد از بچه ها مراقبت کنه در جلسات دادگاه حضانت، پیت و تیم حقوقی‌اش سعی کردن جولی رو بی‌ثبات روانی معرفی کنن و این در حالی بود که گزارش‌های داخلی دادگاه خانواده نشون میدادن که خود پیت باید تحت درمان کنترل خشم و ترک اعتیاد قرار بگیره

یعنی واقعیت خلاف اوت چیزی بود که رسانه‌ها منعکس میکردن، اما پیت موفق شد در تیترهای رسانه‌ای چنین چیزی القا کنه : "برد پیت می‌خواهد حضانت بچه‌ها را بگیرد، چون مادرشان بی‌ثبات و روانی است."

این دقیقا نمونه‌ی کلاسیک گسلایت (Gaslighting) ـه یعنی تلاش برای تحریف واقعیت و القای شک و تردید در ذهن دیگران جولی قربانی این نوع فشار روانی شد، چون تلاش می‌کرد حقیقت خشونت و نگرانی‌هاش درباره خانواده‌ش رو بیان کنه اما تصویر عمومی علیه اون بود

یکی از بارزترین نمونه‌های گسلایت مربوط به حادثه‌ی پرواز خصوصی ۲۰۱۶ بوده جولی شکایت کرده بود که پیت در حالت مستی با خشونت به او و بچه‌ها حمله کرده ( بالا گفتم )

اما پیت در مصاحبه‌ها گفت: "من فقط سعی کردم خانواده‌ام رو کنار هم نگه دارم. همه چیز برای بچه‌ها بود." اون واقعیت خشونت خودشو نادیده گرفت و در عوض خودش رو به عنوان قهرمان و جولی رو به عنوان مشکل اصلی معرفی کرد این نوع رفتار نه تنها جولی رودر موقعیت دشوار قرار میدع، بلکه روی دیدگاه جامعه و رسانه‌ها نسبت به قربانی اثر میذاره و فشار روانی رو شدیدتر میکنه