همه به من دسترسی ندارند چون من آرامش را بیشتر از توجه می‌خواهم.

بیایید نادیده گرفتن آدم‌ها را تا وقتی که حالتان خوب است، عادی کنیم.

آدم‌های موقت درس‌های دائمی به ما می‌دهند.

آدم‌ها مثل انگل‌های عاطفی هستند، هیچ‌وقت واقعاً زندگی‌تان را ترک نمی‌کنند. آن‌ها به احساسات شادی، نفرت و پشیمانی شما یا حتی یک آهنگ جذاب چنگ می‌زنند.

می‌خوام حرف بزنم اما انگار دارم اذیتت می‌کنم.

بعضی انتخاب‌های اشتباه، درس‌های درستی برای زندگی به ما می‌دهند.

پنجره‌ای را که آزارت می‌دهد ببند، مهم نیست منظره چقدر زیبا باشد.

خوب باش، اما وقتت را برای اثباتش تلف نکن.

به محض اینکه از صحبت کردن با تو دست بردارند، شروع به صحبت کردن در مورد تو می‌کنند.

قلبت را از آدم‌های موقت محافظت کن.

حتی یک نفر هم سعی نکرده برای ماندن من در زندگی‌اش بجنگد، با این حال من برای تمام کسانی که از دست دادم جنگیدم.

بذار حدس بزنم - تو در مرحله‌ای هستی که ازش ناراحت نیستی اما اغلب بهش فکر می‌کنی. ازش پشیمونی اما در عین حال خوشحالی که اتفاق افتاده، عصبانی نیستی اما ناامید هستی. دلت براش تنگ نشده اما دلتنگ حسی هستی که بهت داده.