فکر می‌کنی آدم‌های جدید=داستان‌های جدید ولی لزوما اینطور نیست. چندان طول نمی‌کشه تا متوجه بشی عناصر اصلی داستان اون آدم هم مثل قبلی‌هاست. جوری‌که با خودت فکر می‌کنی یه‌جور آهن‌ربا داری ولی یکهو همه‌چیز با عقل جور درمیاد و وقتی داری تکه‌های پازل رو کنار هم می‌چینی، حالا که تصویر کلی رو واضح‌تر می‌بینی، متحیر می‌شی. از خودت می‌پرسی این تمام مدت جلوی چشمم بود و من نمی‌دیدمش؟ شاید چون نمی‌خواستم داستانی تکراری رو شروع کنم، نشونه‌هارو نادیده می‌گرفتم؟ یا یکهو تمام آدم‌های جهان دچار این ویژگی شدن و فقط مسئله زمانه تا من متوجهش بشم؟ آیا هیچوقت می‌تونم واقعا از دستش خلاص بشم؟ -وهم ۲۹فروردین۱۴۰۵

تمومش کنم یا بزارم زمان این‌کارو انجام بده؟

“I should strive to become the man I adore, for I think not that there be a living soul up to my standards.” - Illu

عشق.

اجازه نده نور وجودت خاموش شه! - سریر شیشه‌ای، وارث آتش

«تو می‌تونی ستاره‌هارو به لرزه دربیاری! اگر جرئتش رو به خودت بدی می‌تونی هرکاری رو انجام بدی، خودت هم این رو توی اعماق وجودت می‌دونی...» - سریر شیشه‌ای، اریکه شیشه‌ای

ای گوهرِ آبی، زاده‌ی باغ‌های خاموشِ سپیده‌دم، تو قطره‌ای از آسمان افتاده بر شاخه‌های خاکی. ای بلوبری، تو را سوگند به رنگ نیلگونت، که هر کام از تو، جان را جوانی دوباره بخشد، و هر دانه‌ات، چونان نغمه‌ای شیرین، بر زبان می‌لغزد و دل را به وجد می‌آورد. اگر خدایان میوه‌ای برای ضیافت‌شان برگزینند، تو خواهی بود؛ زیرا که در کوچکی‌ات، جهانی از لذت پنهان است— و در آبیِ ساده‌ات، شکوهی شاهانه.