یک قدم مانده که پاییز به یغما برود .

_

غم جمعه کم بود غم آخرین روز پاییزم اضافه شد

*مهتاب آسمان ابر پوشیده بود و لباسش را سراسر پر از اکلیل های ستاره ای کرده بود پاییز با درماندگی نفس های آخرش را می‌کشید و چمدانش را می‌بست تا سوار قطار دنیا شود که سر راهش به نور درخشانی برخورد چشمانش را محکم بهم زد نور آن آزارش می‌داد نگاهی به آسمان انداخت مهتاب نبود فقط شب ، سکوت و تاریکی استوار ایستاد وقت رفتن بود خورشید منتظر رسیدن مهتاب بود تا شیفت هایشان را عوض کند پاییز باید کاری می‌کرد باید تغییری ایجاد می‌کرد مهتاب را در آغوش گرفت پیاده تا آسمان رفتن، زمان زیادی می‌برد ولی خودمانیم پاییز هم علاقه نداشت به این زودی چشمانش را روی دنیا ببند آن شب طولانی شد و اینگونه بود که یلدا رقم خورد _برای او ؛از چشمان او

_

_

_

لحظه یِ دیدنت انگار که یک حادثه بود، حیف چشمانِ تو این حادثه را دوست نداشت

سیب را چیدم و در دلهره یِ دستانم، سیب را دید ولی دلهره را دوست نداشت

تا ۳ بس بود که بشمارم و در دام افتد، گفت ۱، گفت ۲، افسوس ۳ را دوست نداشت . .

من و تو خط موازی ، نرسیدن هرگز؛ دلم این قاعده ی هندسه را دوست نداشت