عزیزکم هر گاه دلتنگ شدی، بدان آغوش دلتنگی هایم همیشه به رویت باز است.

چشمانش ، برای نفس های آخر را کشیدن و برای فهم چگونه مردن کافی بود چگونه می‌توانستم زندگی را به او ترجیح دهم در حالی که خود زندگی من بود؟ چگونه میگذشتم از او ،زمانی که می‌گفت سرت را در میان آغوشم میگذاری ؟ اینجا برای تمام خستگی هایت جای هست زمانی که در میان بازوانش بودم و دستم را میان گیسوانش میکشیدم زمانی که آفتاب میان زلف هایش خودنمایی می‌کردو و زخم های سرخ دستان من میان امواج آنها علاج می‌شد همه ی اینها مسیر جاری شدن خون در میان حفره های قلب من بود تا زمانی که سرم را بالا می‌آوردم و چشمانش را می‌دیدم آنگاه بود که دیگر نبض و ضربان معنی نداشت ، من در یک لحظه مات چشمانش میشدم .... امضا:مَن؛

_

_

میپرسی تا کی؟ تا وقتی دونه به دونه موهات سفید شن؛

ﻣﻴﭙﺮﺳﻰ ﺗﺎ ﻛﻰ؟ ﺗﺎ وﻗﺘﻰ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻰ اﻣﺎ ﻣﻦ دﻳﮕﻪ ﻧﻴﺴﺘﻢ؛

ﻣﻴﭙﺮﺳﻰ ﺗﺎ ﻛﻰ؟ تا وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﻧﻮه ﻫﺎﻣﻮﻧﻮ ﺑﺒﺮﻳﻢ درﻳﺎ؛

ﻣﻴﭙﺮﺳﻰ ﺗﺎ ﻛﻰ؟ ﺗﺎ وﻗﺘﻰ ﭼﺮوﻛﻴﺪه ﺧﻄﺎی دﺳﺘﺎم؛

ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮام ﺑﺎ ﺗﻮ ﭘﻴﺮ ﺷﻢ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻳﺎ ﻫﻴﭽﻜﺲ. .