الان اینا تاوان کدوم اشتباهمه؟

مسخره‌ست. برای موندن آدما هیچ حکمی وجود نداره. حتی الهه‌ی ماه هم نمی‌تونه دربرابر نبودن‌ها مقاومت کنه. تهش میره. درنهایت اونی که برای موندنش خودتو به در و دیوار زدی می‌ره و تو می‌مونی‌و دنیایی که بودنش رو بهت بدهکاره.

فردا.بگذره.

+برای کی سرد شد؟ -چی؟ +میگم چایی‌ای که ریختی، به خاطر محکومیتت به کی سرد شد؟ -وقتی جواب رو می‌دونی نباید سوال بپرسی. +اتفاقا درست وقتی جواب رو می‌دونی باید سوال بپرسی تا متوجه شی جوابت برای کدوم سوالته -حوصله‌ی تحلیل حرفاتو ندارم، برو +نه، تو حوصله‌ی فهمیدن حقیقتو نداری. چیزی که مجبوری بپذیریش. راه فراری درکار نیست فرمانده. -می‌دونی که هرچی بیشتر رو مخم بری برای خودت بدتره؟ +بله. برای همین دارم به مغزی که توی سرته یادآوری می‌کنم شرایط رو. تا بفهمه و جمع کنه خودشو. -اونم غرق شده. +غرق نشده. شما دلتون می‌خواد همچین فکری کنید. -فقط از جلوی چشمام دور شو. اصلا اعصاب ندارم. +باشه. دوباره عین بقیه فکرهات، منم بنداز دور. دنیا منتظرت نمی‌مونه فرمانده. یهو می‌بینی از کسی که همه بهش احترام نظامی می‌ذاشتن تبدیل شدی به یکی که بقیه حتی به یاد هم نمیارنش. خودتون رو تو ذهن‌تون غرق نکنین، درحالی‌که دارید نفس می‌کشید. حتی اگر بهش محکوم شده باشید.

سرد شد. دوباره و دوباره.

اگه دعاهاتون بگیره و به خیر بگذره؛ فردا شب سکرت می‌ذارم.

اگه دعاهاتون گرفت و نذاشتم، این پیامو پس‌فردا دوباره بخونید.