هی اروم میشه هی دوباره شروع می‌کنه

جدی نمی‌تونم انقدر دردو تحمل کنم

واقعا نمی‌دونم چیشد که به اینجا رسیدم.

شایدم می‌دونم. فقط نمی‌خوام دوباره باورش کنم.

الان اینا تاوان کدوم اشتباهمه؟

مسخره‌ست. برای موندن آدما هیچ حکمی وجود نداره. حتی الهه‌ی ماه هم نمی‌تونه دربرابر نبودن‌ها مقاومت کنه. تهش میره. درنهایت اونی که برای موندنش خودتو به در و دیوار زدی می‌ره و تو می‌مونی‌و دنیایی که بودنش رو بهت بدهکاره.

نمی‌دونم بار چندمیه که دارم اون شب رو به خاطر میارم. چقدر دیگه باید نبودنت رو مرور کنم تا قلبم بفهمه دیگه هیچی جز مرگ نمی‌تونه منو بهت برسونه؟

من، من واقعا حس می‌کردم یکم بهتر شدم.

کمتر یادت میوفتادم. فاصله‌ی اشک‌ریختن‌هام برات حتی به یک‌هفته رسیده بود.