انگار نه می‌تونم انگشتامو ول کنم نه می‌تونم بگیرم‌شون. درست مثل وایسادن رو طنابیه که هر دو طرفش دره‌ست. چه این ور بیوفتی سقوط می‌کنی چه اون‌ور. و بدترین بخشش اینه که تو نه جرئت وایسادن رو اون طناب رو داری و نه رها کردن و تقدیم کردن خودت به اون سقوط.

رسیدن به اون مرحله از درد که حتی نمی‌تونی جمله‌ت رو کامل کنی مزخرف‌ترین حسه.

اینکه بدون پلک زدن اشک‌هات بریزه.

چرا این همه آرزوی مرگ به ثمر نمیشینه واقعا.

حقیقتش، چون اینجا دیگه آخرین عمارت‌مون تو ایتاعه؛ دلم می‌خواد ابدی بشه. می‌خوام این‌بار، تا مدت‌ها نگه‌ش دارم. پس روند پست‌گذاری چنل محدود به تکست و عکس‌نوشته میشه. امیدوارم برای همدیگه امن بمونیم تا دوباره نابودی خاطرات‌مون رو تجربه نکنیم. اینجا، تا زمانی که احساس کنم نیازه؛ پرایوت می‌مونه.

صداش رو گم کردم، انگار دیگه نیست. تا کی باید همش بگم "نیستی" و تو اعماق وجودم فریاد بزنم؟ این چرخه‌ی لعنتی کی تموم می‌شه؟ کی ولم می‌کنه بره؟