هدایت شده از 𝗠𝗂𝗇𝖽 𝗈𝗏𝖾𝗋 𝗆𝖺𝗍𝗍𝖾𝗋
گاهی وقت ها سریال دیدن هم خیلی حرص درآر میشه؛ میشه پیش بینی کرد که نتیجه چی میشه، کدوم ساید میبره و کدوم از همدیگه میپاشه.. یا اونجایی که دقیقهی نود توی حساس ترین موقعیت یک نفر یهویی سر و کلش پیدا میشه و همه رو از نابودی نجات میده. ولی خب زندگی واقعی چی پس، چجوری وسط این بلبشو قراره اوضاع درست بشه؟ چجوری قراره اون یک نفر یهویی بیاد و همه رو از نابودی نجات بده؟ درسته که کلیشهای و قابل پیش بینی بودن جالب نیست اما این حجم از بی خبری هم آسون نیست
به جرعت میتونم بگم قشنگترین و فیوترین تقدیمیای بود که تا به حال دریافت کردم.
همهی پیامهاتون رو خوندم خب؟
من هیچوقت سکرتی رو نخونده رها نمیکنم فقط ممکنه تو تایمی بخونمش که شرایط جوابدادن نداشته باشم و اینطوری بشه که فراموش کنم بذارمش.
ولی این پیامای جدید رو همهشون رو خوندم.
در اولین فرصت جواب میدم و میام صحبت بکنیم.
به خصوص راجب قبولیشدنها و نشدنها.
تیزهوشان یه میونبره بچهها.
اینو قبلا گفتم، نمیدونم کیا یادشونه؛
ولی سمپاد و نمونه یه پلان برای رسیدن به هدفهاتون.
کسی که قبول میشه، راه رو برای خودش هموار و سرراستتر میکنه.
و پل، راه رو براش کوتاهتر میکنه. تا با خستگی کمتری به مقصد برسه.
پس اگر قبول شدید؛
فکر نکنین همهچی تمومه. تا زمانی که خودتون با پاهای خودتون شروع به دوییدن نکنین چه رو پل باشید چه رو زمین، هیچوقت نمیرسید.
و اگر قبول نشدید؛
بیخیال پل میشیم. از جادهی کنار پل شروع میکنیم به جلو رفتن.
درسته که ممکنه راهمون طولانیتر بشه، شاید بیشتر خسته شیم؛ ولی تهش میرسیم. اگه بدوییم، تلاشمون رو به طور کامل انجام بدیم؛ همزمان با کساییکه رو پل بودن، ماهم میرسیم به مقصد.
پس، حالا که دیگه نتیجه مشخص شده؛
به جای اهمیت دادن بهش، بشینید و بخونید. تلاشتون رو یه نحو احسنت انجام بدید. درگیر حرف بقیه هم نشید. تنها چیزی که مهمه اینه که شما اونقدری تلاش کرده باشید که تهش بگید: "اصلا برام مهم نیست چی میشه، من صدمو گذاشتم."