و اگر قبول نشدید؛ بیخیال پل می‌شیم. از جاده‌ی کنار پل شروع می‌کنیم به جلو رفتن. درسته که ممکنه راه‌مون طولانی‌تر بشه، شاید بیشتر خسته شیم؛ ولی تهش می‌رسیم. اگه بدوییم، تلاش‌مون رو به طور کامل انجام بدیم؛ همزمان با کسایی‌که رو پل بودن، ماهم می‌رسیم به مقصد.

پس، حالا که دیگه نتیجه مشخص شده؛ به جای اهمیت دادن بهش، بشینید و بخونید. تلاش‌تون رو یه نحو احسنت انجام بدید. درگیر حرف بقیه هم نشید. تنها چیزی که مهمه اینه که شما اونقدری تلاش کرده باشید که تهش بگید: "اصلا برام مهم نیست چی میشه، من صدمو گذاشتم."

جیغ زدم

تا اطلاع ثانوی اصلا از شخصیت و اخلاقم تعریف نکنید.

فعلا تو برهه‌ای ام که داره حالم از خودم بهم می‌خوره.

جدا چجوری ملت با همچین ادمی کنار میان؟ من باشم درجا کات می‌کنم.

امروز قراره برم با دخترای کنکوری فرز 4 حرف بزنم

اعتراف می‌کنم دلم برای همه‌چیز این شهرک تنگ شده بود

خوشحالم سالمه. البته شنیدم شیشه‌های مدرسه ریخته بودن ولی خب مثل اینکه درست‌شون کردن.

بریم اون استادی که باهاش تروما گرفتیم رو ببینیم

اصلا هست امروز؟