صداش رو گم کردم، انگار دیگه نیست. تا کی باید همش بگم "نیستی" و تو اعماق وجودم فریاد بزنم؟ این چرخه‌ی لعنتی کی تموم می‌شه؟ کی ولم می‌کنه بره؟

گفت: "زندگی کردن را یادم رفته" و من به این فکر کردم که چطور یک نفر ناگهان به خودش می‌آید و می‌بیند که دیگر بلد نیست چطور زندگی کند؟ یک انسان باید به کجای اندوه رسیده باشد و باید کدامین مرحله از مراحل فروپاشی را پشت‌سر گذاشته‌باشد که یک روز صبح از خواب بلند شود و نداند چطور زندگی کند و با زمان و فرصتی که به او داده شده دقیقا چه‌کار کند.

𝖶︎𝖾 𝖼︎𝖺𝗅︎𝗅︎ 𝗍𝗁︎𝗂𝗌 𝗌𝗁︎*𝗂𝗍 𝖭𝖮︎𝖱︎𝖬𝖠︎𝖫?

و غم در چشمان ِما شنا می‌کند حتی اگر لبخند بزنیم.

وقتی کسی موقع تعریف کردن چیزی اشک می‌ریزد، یعنی هنوز در اعماقش زخمی تازه دارد و آن‌قدر عمیق بوده که حتی مرورش هم دردناک است. و این، عمیق‌ترین شکل اندوه است.

و چه خوب بود که آدمی می‌توانست وقتی درد و مصیبتی دارد ماه‌ها بخوابد و چندین ماه بعد آسوده و تازه نفس از خواب برخیزد‌؛ اما هیچ‌کس نمی‌تواند چنین کاری بکند. باید بیدار ماند و درد کشید و با دردهای خود کنار آمد.