❞ تو را از زخم‌ هایی که در سینه‌ات داری، می‌بوسم و می‌‌گویم: تمام حال خوب‌ های دیر شده ‌دیگر جزئی از زندگی نیستند؛ ‌من اما دوست داشتم، کمی از زندگی‌‌ات باشم! - طوبی‌ کارادمیر

-

❞ «یَا رَبِّ عَنْ قَبِیحِ مَا عِنْدَنَا بِجَمِیلِ مَا عِنْدَکَ» به زیبایی آنچه نزدِ توست، از زشتی آنچه که نزدِ ماست در‌گذر. -دُژَم-

پر می‌کشم از پنجره‌ی خوابِ تو تا تو هر شب من و دیدار در این پنجره با تو

از خستگی روز همین خوابِ پر از راز کافیست مرا، ‌ای همه‌ی خواسته‌ها تو

دیشب من و تو بسته‌ی این خاک نبودیم من یکسره آتش، همه ذراتِ هوا تو

بیدارم اگر دغدغه‌ی روز نمی‌کرد با آتش‌مان سوخته بودی همه را تو

پژواکِ خودم بودم و خود را نشنیدم ‌ای هرچه صدا، هرچه صدا، هرچه صدا، تو

آزادگی و شیفتگی، مرز ندارد حتیٰ شده‌ای از خودت آزاد و رها تو

یا مرگ و یا شعبده بازان سیاست؟ دیگر نه و هرگز نه، که یا مرگ که یا تو

وقتی همه جا از غزل من سخنی هست یعنی همه جا تو، همه جا تو، همه جا تو

پاسخ بده از این همه مخلوق چرا من؟ تا شرح دهم از همهٔ خلق، چرا تو