اگه توی تیمارستان زندگی می‌کردم روزانه روانی‌های کمتری نسبت به دانشگاه می‌ دیدم.

اینستاگرام رو که باز میکنی همه دارن یاد میدن دیگه کسی نمونده که یاد بگیره

قشنگ میتونم با کسایی که با پاکبان ها و گارسون ها بد حرف میزنه برای همیشه قطع ارتباط کنم.

پی‌ام‌اس دریچه‌های جدیدی از تنهایی به روت باز می‌کنه. مثلا فکر می‌کنی کسی انقدر دوستت نداره که بخواد تو ساقدوشش باشی، بعد می‌شینی بخاطر این مسئله گریه می‌کنی.

نمیتونم تشخیص بدم من کم حوصله‌م یا مردم به هرچیز بی اهمیتی زیادی می‌پردازن.

میدونی، هربار که یکی ازم تعریف میکنه قلبم مچاله میشه از این که چرا اون من رو اینطور که دیگران میبینن، ندید؟

واقعا پشمام میریزه که متولد ۷۶ میگه "دیگه واسه این کارا پیر شدم" ! بابا پاشو بازیتو بکن این حرفا چیه

جدی مهم نیست چقدر برم حموم و چقدر بوی مام و بادی و اسپلش و اتکلن بدم، پامو که از در میذارم بیرون حس میکنم کثیفم، لعنت به گرما

دیگه یاد گرفتم، برای تفسیر آزمایش هم به مریضا میگم، لطفا قبض بگیرید. بعد امروز آقاهه گفت: همین؟ ۸۰ تومن گرفتی که دو دقیقه ازمایشامو نگاه کنی و بگی سالمم؟ گفتم عزیزم ده سال و دو دقیقه! ده سال عمرم رو درس خوندم برای همین دو دقیقه. خودش شرمنده شد رفت!

‏وقتی یکی کفشامو لگد می‌کنه عصبی میشم قلبم میشکنه نا امید میشم دنیا برام جای زشتی میشه :)))

یه‌ویدیو دیدم که کوتاهش اینه؛ زندگی یه‌مرحله داره به نام «من ضعیف نیستم، دشمنم عزیزه».

یکی اینجا داره تلاش می‌کنه به چیزایی که نباید دست بزنه، دست بزنه. 🤍●