گریه، مادر، دو شنبه، در، کوچه...

زیر باران، دوشنبه بعد از ظهر، اتفاقی مقابلم رخ داد. وسط کوچه ناگهان دیدم، زن همسایه بر زمین افتاد. سیب ها روی خاک غلطیدند؛ چادرش در میان گرد و غبار. قبلاً این صحنه را...نمی دانم... در من انگار می شود تکرار. آه سردی کشید،حس کردم، کوچه آتش گرفت از این آه... و سراسیمه گریه در گریه؛ پسر کوچکش رسید از راه...:) گفت:«آرام باش! چیزی نیست. به گمانم فقط کمی کمرم... دست من را بگیر،گریه نکن؛ مرد گریه نمی کند پسرم!» چادرش را تکاند، با سختی. یا علی گفت و از زمین پا شد؛ پیش چشمان بی تفاوت ما، ناله هایش فقط تماشا شد... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ صبح فردا به مادرم گفتم:« گوش کن ! این صدای روضه ی کیست؟» طرف کوچه رفتم و دیدم: در و دیوار خانه ای مشکی است... با خودم فکر می کنم حالا، کوچه ی ما چقدر تاریک است... گریه،مادر،دوشنبه،در،کوچه؛ راستی! فاطمیه نزدیک است...

بهبه😦

می خوام چند تا اثر از حسن روح الامین در رابطه با فاطمیه بفرستم... هر کدوم جداگونه درد داره...

مقتدر مظلوم:...:)

💔‌

خیال... امام صادق علیه السلام:«پس از شهادت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، حضرت فاطمه سلام‌الله‌علی‌ها به شدت ضعیف و لاغر شد، به‌گونه‌ای که فقط پوست بر استخوانش باقی ماند و، چون شبح وخیال می‌نمود...»

آل نبی:)

بعد فاطمه«سلام الله علیها»...

آغاز سکوت...