داستانِ‌ یك‌ عبا و اربا ، اربای‌ِ بدن یك‌ نفر رفتی‌ و هفتاد و دو تن‌ برگشتی

آمدی و قبل از آن شمشیر خود برداشتی اذن میدان خواستن، این‌ بار در سر داشتی چاره‌ای هم غیر دل کندن مگر دارم برو تو که در سیمای خود نور پیمبر داشتی خواندم از چشمان تو مهر برادر داشتن از نگاهی که به روی ماه اصغر داشتی رفتی و دنبال تو چندین قدم برداشتم دیده بودم بر شهادت چون که باور داشتی قلبم از لب‌های خشکت بیشتر آتش گرفت خواهش آبی که از من بار آخر داشتی داغ تو سنگین تر از هر داغ دیگر بوده است با دو صد زخمی که دیدم روی پیکر داشتی

روضه‌ای روضه‌ست که بدون اینکه بره تو جزئیاتِ گودال، اشکتو دربیاره.

یه جمله ایی مداح گفت جیگرم آتش گرفت ؛ خیمه هارو آتیش زده بودن خانم زینب همه رو به سمت بیرون هدایت میکرد فرمود علیکن باالفرار .. میگفت رقیه هی به عقب نگاه میکرد و نمیومد .. برگشت گفت چرا نمیای رقیه .. میگفت عمه آخه داداشم تو خیمه ست میترسم موهای علی اکبر مثل موهای من بسوزه ..

جوونم رفت ..

مرکبش سوی حرم نه ! سوی شامی‌ها رفت ؛ دید بابا ، پسرش سوی حرامی‌ها رفت ..

سحر وقتی که اذان آخر رو میگفتی....💔

‌ علی اکبر بود .. بیست و چند ساله بود .. جوان بود .. " اِرباً اِربا " که شد ، علی ، اصغر شد .. گویی ، شش‌ماهه شد .. کوچک شد .. .. همچو نرمه‌های شیشه‌ای که شکسته شده .. امشب روضه اقا علی اکبر(ع) راس ساعت ۰۰:۰۰ در کانال محبین #فور_واجب @ir_mohebin