و حرف بود و حرف!
حرفها برادران هم اند.
و برادران بودند که در ستیز دهانها
نعش به نعش در گورهای خالی خوابیدند.
.
.
.
و گریه بر قبرهای خالی...!!!؟ آه...
(عزیزالله محمدی)
@Emtedadjo
خودم،
افتاده ام به دست یهودا!
زبانم پر از زلیخا!
چشمانم پر از یعقوب!
و نمی شنوم صدای تو را،
نه از چاه،
نه از زندان،
نه از نیل،
بگو:
تو کجایی، یوسف!؟
(عزیزالله محمدی)
@Emtedadjo
تو برو، خیالت از آهِ من راحت؛
من آن را خواهم کشید
چه فرق می کند با حسرت،
یا که با نفرت!
آه، آه است و سینه می گدازد.
این همه شاعر، اما! گفت فقط مولانا:
ای ساکن جان من، آخر به کجا رفتی!؟
(عزیزالله محمدی)
@Emtedadjo
خیال کن تُنگ آب را
آب! گر چه آب است؛ اما!
ماهی را خواهد کشت
از سَر اگر بگذرد!!؟؟؟
و!..
حد گل با لحن بلبل شعر می شود؛
ورنه جنگل از قار قار کلاغ پُر است.
(عزیزالله محمدی)
@Emtedadjo
حرف که می زنی، دلم! می شکند
«فَرقِ سرم» که چیزی نیست.!
راحت باش!
سنگ بزن.
ـ زور سنگ نداری اگر
قبول! حرف بزن.
دل!
شکسته اش هم برای توست.
عزیزالله محمدی(امتدادجو)
@Emtedadjo
