در آینه باید بگویم از خودم وقتی که تنها می شوم پشت خودم پنهان ولی، در آینه جا می شوم در آینه شخصی که هست غیر از من است قطعا تویی چون من که نَجوا می شوم با تو کمی از خون‌ودل از جور و ظلم از شیوه عاشق کشی، درگیر معنا می شوم در آینه فقط تویی من غرق در خون خودم مشغول زخم بی دلیل، گِرداب دریا می شوم افتاده ام در سلسله، در چَرخم و در وِل وِله گاهی به سمت و سوی تو، گاهی به صحرا می شوم ای آینه رحمی بکن، نجوا خودش دیوانگیست تنها شدم، تنها شدم، تنها مُعَما می شوم حرفی میان ما ولی، پنهان و بی سامان شده دائم برای گفتنش در شک و اما می شوم ورد زبانم می شود هر لحظه درس زندگی عاشق شدن، عاشق شدن ، پنهان و پیدا می شوم رویت چو ماه چهارده است؛ آنکس که در آینه ای! شیدا منم ، رویا تویی، مجنونِ لیلا می شوم ای مرحبا بر آینه، اینک مرا تا عمق خود برده برای دیدنت، من «خود» به حاشا می شوم اینک تویی، ماضی تویی، فردا اگر آید به ما فردا تویی، فردا تویی، من با تو زیبا می شوم دستم بگیر، پایم بگیر، هم چشم و هم جانم بگیر دل را فقط بر من ببخش، بی دل کجا جا می شوم!؟ عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

خدا شاعر و تمام نویسنده ها به سکوت راضیند؛ وقتی قفسه ها پر شده اند از کتاب و حرفی نمانده باقی. (عزیزالله محمدی) @Emtedadjo

قصه از آنجایی شروع شد که یوسف از خواب پرید! ورنه! ماه و خورشید و ستاره ها می دانستند؛ مصر و عزیز، خواب است؛ و گرگها! تا پیرآهن، بیدار. (عزیزالله محمدی) @Emtedadjo

بیایید دوباره دعا کنیم: شاید! کلمه ای، شعری، یا که حرفی را هنوز، خدا نگفته باشد. ✳️✳️✳️ ما هر کدام، زاده یک زمزمه هستیم. (عزیزالله محمدی) @Emtedadjo

از ایل خورشید بود آنکه نگاهش سوزاند؛ . . . شرح صاعقه را، آنکه خورده باشد می داند! (عزیزالله محمدی) @Emtedadjo

آسمان به اندازه بالِ یک پرواز هم نیست! وقتی که زمین، جای خیال شعر و آزادیست. (عزیزالله محمدی) @Emtedadjo #قطعه_موسیقی_ویلیام_خنو

گیرم که نگویم عاشقم، رنگ پریده را چه کنم!؟ اشکِ ناغافل، آه سرد، این دو دیده را چه کنم!؟ هر شب تو می خوابی، من تا به سحر بیدار این درد را، درد افتاده به سینه را چه کنم!؟ شعر پشت شعر، غزل یا سپید، فرق نمی کند زیاد می شود حرف، مثنوی، قصیده را چه کنم؟ خسته می شوم گاه، گاه!خسته از ندیدنت من این جان، جان به لب رسیده را چه کنم؟ کوچه، خیابان، تا به انتهای شهر می روم نیستی، نمی بینمت، پرنده پریده را چه کنم؟ عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

گیرم که نگویم عاشقم، رنگ پریده را چه کنم!؟ اشکِ ناغافل، آه سرد، این دو دیده را چه کنم!؟ هر شب تو می خوابی، من تا به سحر بیدار این درد را، درد افتاده به سینه را چه کنم!؟ شعر پشت شعر، غزل یا سپید، فرق نمی کند زیاد می شود حرف، مثنوی، قصیده را چه کنم؟ خسته می شوم گاه، گاه!خسته از ندیدنت من این جان، جان به لب رسیده را چه کنم؟ کوچه، خیابان، تا به انتهای شهر می روم نیستی، نمی بینمت، پرنده پریده را چه کنم؟ عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

پرنده ها پروازشان تاخیر دارد زمستان از کول درختها بالا رفته شب! با پای بلند خود قدم در بی خوابی من گذاشته و این تئاتر که تو روی صحنه فقط برای من بازی می کنی تمام نمی شود؛ کارگردان منم عاشق نباشی! صحنه عوض می شود و تو! شاید نتوانی روی پای بلند شب مرا بخوابانی. عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo پی نوشت: قطعه ای از مجموعه «من امتدادم را می جویم» انتشارات عادیات۱۳۸۲

سلام دوستان و همراهان عزیز: ظهر گاه شما بخیر. این موسیقی زیبا را از گروه "وتر"بشنوید، لذت ببرید و با اندیشیدن در مفهوم «عشق» همراه شوید. @Emtedadjo

کتابی هستم که بارها خوانده ای مرا ولی غربت یعنی: نشستن کنار کتابهای دیگر و یعنی: دیگر مرا نخواهی خواند. *** من! صفحه آخر هیچ کتابی را نمی خوانم تا... عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

جهان را فرض می کنم بدون حرف زدن -دهان نداریم اصلا! و کلمه ها در تابوتی از سکوت که میخی از عدم بر آن خورده دفن می شوند و کلمه ها متعفن و ورم کرده نعش خود را به گور خاموشی می برند و ما خروارها نگاه روی جنازه ی آنها دوخته ایم؛ و نگاههایمان سرد می شود، تا کلمه ها را فراموش کنیم حتی اگر گفته باشیم: عاشقیم. عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo