فرهنگ مقاومت گفتگوی شفاهی با یک قهرمان شاخص امیر، سرتیپ احمد شاهرخی به اهتمام و تنظیم: عزیزالله محمدی(امتدادجو) روزنامه کیهان، چهارشنبه، ٢١ آذر ۱۴۰۳ صفحه فرهنگ مقاومت(۷) لینک مطلب: https://kayhan.ir/fa/news/301432 لینک کانال: @Emtedadjo

امروز تصویری از ورود گروههای تکفیری به حرم حضرت زینب را دیدم. آجرک الله یا صاحب الزمان(عج) بهانه ای هست حتما در نیامدنت بگو خانه را چگونه مهیا کنیم که لااقل مهمان ما شوی. دستمان از دعا کوتاه و برای استمداد بلند است. عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

گناه چیست؟ کسی بیاید بگوید که گناه چیست؟ صلاح کجاست؟ اشتباه چیست؟ آتش شراره می کشد، می سوزم به این فکر می کنم که«آه» چیست؟ نفسی که از سینه بیرون می آید!؟ یا بگویم که این«پناه» چیست!؟ پناه می برم به «آه» از شراره لحظه می دانی یا که «گاه» چیست؟ روز و شب یکیست، در این جنون شب چیست؟ ظهر! یا پگاه چیست؟ من یک نفرم، تسلیم چشم تو این همه لشکر؟این سپاه چیست؟ با اخم، با زخم، با پیشانی بلند ابرو، لب، نمی دانی نگاه چیست؟ روبه روی آینه نایست نمی فهمد او این تویی یا که قرص ماه چیست؟ من کیستم؟ چیستم؟ گم شده ای شاید نمی دانم چرا؟ نمی دانم این راه چیست؟ عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

گناه چیست؟ کسی بیاید بگوید که گناه چیست؟ صلاح کجاست؟ اشتباه چیست؟ آتش شراره می کشد، می سوزم به این فکر می کنم که«آه» چیست؟ نفسی که از سینه بیرون می آید!؟ یا بگویم که این«پناه» چیست!؟ پناه می برم به «آه» از شراره لحظه می دانی یا که «گاه» چیست؟ روز و شب یکیست، در این جنون شب چیست؟ ظهر! یا پگاه چیست؟ من یک نفرم، تسلیم چشم تو این همه لشکر؟این سپاه چیست؟ با اخم، با زخم، با پیشانی بلند ابرو، لب، نمی دانی نگاه چیست؟ روبه روی آینه نایست نمی فهمد او این تویی یا که قرص ماه چیست؟ من کیستم؟ چیستم؟ گم شده ای شاید نمی دانم چرا؟ نمی دانم این راه چیست؟ عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

زنگ مجازی_ جنگ ترکیبی «تروریسم مسئله هدایت و بحران معنا» به قلم عزیزالله محمدی(امتدادجو) روزنامه کیهان، شنبه، ۲۴ آذر ۱۴۰۳ صفحه تصویر روز(۸) لینک کانال: @Emtedadjo

زنگ مجازی_ جنگ ترکیبی «تروریسم مسئله هدایت و بحران معنا» به قلم عزیزالله محمدی(امتدادجو) روزنامه کیهان، شنبه، ۲۴ آذر ۱۴۰۳ صفحه تصویر روز(۸) لینک کانال: @Emtedadjo

«خیابان روشن فکر»: کلاه ندارم که بر سر بگذارم، و بی کراوات، بی کفشهای واکس خورده، بدون اتوی شلوار، و بدون کُتی که فاستونی باشد. خیابان را تا به انتهای چهارراه بعدی می روم - خیابان پر از آدمهای شبیه به هم هست، که موهایشان را از لای شانه رد کرده اند و بوی ادکلن هایشان نفس را بند می آورد. -خیابان پر از مقاله های نوشته نشده و پر از داستانهای عاشقانه، -خیابان پر از دردهای دست فروش و پر از کافه های شلوغ - خیابان تا به چهارراه بعدی دستهای پر هیجان پسرها و دخترها را رها نمی کند؛ اِلّا به عطسه ای! - خیابان دانش را گاه فقط در سبیل یک پسر که موهایش را هم "دم اسبی"بسته و گاه در فریاد بلند دختری که به ظن اش تنها، روسری اش مانع فکر او شده؛ می جوید و آنها می پندارند: روشن! فکر! هستند!!! به اندازه ی عبورشان از روبروی سردرِ دانشگاه تهران و به اندازه ی نمره هایی که با هزار خواهش و هزار تمنا از استاد می گیرند. -خیابان بوق بلند شرکت های تبلیغاتی هست که بی دروغ آنها نمی توان زیست؛ ما هر روز، در هر عبور و در هر صدا دروغ استنشاق می کنیم؛ دروغ می شنویم؛ و به دروغ بزرگ می شویم؛ و بزرگتر! - قصه ی ما را سالها بعد خیابان به فرزندانمان تعریف خواهد کرد و حتما خیابان به فرزندانمان خواهد گفت: تمام کتابهای مردی که تمام عمرش را صرف مطالعه آنها کرده بود به قیمت چند وعده غذای کودکی به فروش رفت. و تمام جهانِ اندیشه نویسندگان بزرگ در حجم چند کیلوی مختصر، فقط برای چند وعده غذا خلاصه شد. -خیابان سالها بعد شاید ما را به خاطر نیاورد؛ اما! خاطره هایمان را حتما شاعری در پشت پنجره های بسته پشت میزی که سیگاری هم به لب دارد و فنجان قهوه ای خواهد سرود. - شاعر شعری خواهد سرود که چهارراهها بی چراغ باشند و عبورها آسان! - شاعر شعری خواهد سرود که خِرد و اندیشه را لباس یا ادکلن یا رنگ موی سر و یا رژلب تعیین نکند. -شاعر برای "روشن" شدن "فکر" "نما" را هم پسوند خوبی می داند و "روشن فکر نما‌" خیابان را هم شاعر را هم و فکر را هم به ستوه آورده؛ با سیگاری که بر لب دارد باکلاه کجی که بر سر دارد با اعتراضش به زمان، به زمین بی تحرک و با حجم یک شکم که پر از ودکاست. عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

در پاسخ به گزافه گویهای نتانیاهو احمق: گفتیم که جهان بار دیگر آباد خواهد شد شیطان به خیالش هست که آزاد خواهد شد نشسته در کمینِ حَد و حُدودِ بالا و پایین همنشین وَهم و خیال و باد خواهد شد ما سرزمین غیرتیم، یعنی که «ایران» عزیز وعده ی صادق(۳)، لا یخلف المیعاد خواهد شد جنوب یا شمال، خزر یا فارس ترین خلیج چه فرق می کند وقتی که جَهاد خواهد شد زبان داریم کُهَن، پهلوان!رستم، آیینمان رزم شد به حرف، نشد به سیلی ارشاد خواهد شد ما ارتشیم،زمین، آسمان، دریا، فدایی ملت به هر سو بنگرد صهیون، آتش ایجاد خواهد شد تُرک، لُر، کُرد، فارس، بلوچ، ...همه یک پیکریم نعره شیر از دهان «ایران» فریاد خواهد شد گزافه می گوید گاهی احمقی از احمقان آن سو خدا بخواهد آنسو هم ایرانی بنیاد خواهد شد. عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

(و «شهید» برای عشق اعتبار است؛ و او خواهد آمد): حالا نوبت توست، جهان گیر و دار دارد خسته شدیم ما، نگو، آمدنت کار دارد بسته ایم دل به ظهور، کمی تعجیل کن گفته ایم به همه شیعه، شهریار دارد ناممان بد، کارمان بد، خودمان بد این همه بد، وای! چه افتخار دارد!!! دود، آتش، فتنه، یکسره می کُشَند ما را در پی هم «شهید»، باز «شهید» اعتبار دارد تهدید، تطمیع، تحریم و ظلم می کنند بگو! خودت بگو: هنوز جای انتظار دارد؟ مُنتظریم، باشد! جان که هنوز داریم چون که شمشیر تو نامِ «ذوالفقار» دارد کاش بیای از راه، تا که همه ببینند خونِ خدا مُنتَقِم، و دستِ اقتدار دارد. عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

چه پیوندی: تو بودی که عشق را برایم هدیه آوردی حالا چگونه شد که چنین تو با من سردی؟ نمی خوابم شبی را که تو نگویی جانم! در آن لحظه پریشانم که کجا تو می گردی اصلا همه ی حق با تو، من! دیوانه ام دیوانه را چرا به زنجیر محبت نمی بندی؟ کمی از خودت بگذر، عشق چون کوزه ایست تَرَک می خورد مثل«لبت» وقتی که می خندی عشق از حادثه می آید که دو روح در آن به هم پیوستند و خالقش گفت: «چه پیوندی» عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

چه پیوندی: تو بودی که عشق را برایم هدیه آوردی حالا چگونه شد که چنین تو با من سردی؟ نمی خوابم شبی را که تو نگویی جانم! در آن لحظه پریشانم که کجا تو می گردی اصلا همه ی حق با تو، من! دیوانه ام دیوانه را چرا به زنجیر محبت نمی بندی؟ کمی از خودت بگذر، عشق چون کوزه ایست تَرَک می خورد مثل«لبت» وقتی که می خندی عشق از حادثه می آید که دو روح در آن به هم پیوستند و خالقش گفت: «چه پیوندی» عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

«سلام ای...» صبح است و جمعه باز آغاز روز دیگر است فتنه ها بزرگتر از دیروز، «زیور» و «زر» است شعر انتظار رونق‌اش چنین و چنان مرد انتظار! تا به کی امان! الامان!؟ ما جهان را با حضورت ترسیم کردیم گفته ایم به «قدس» که باز می گردیم اینجا در سینه چقدر شوق و امید داریم هزار عشق، هزار ، هزار، شهید داریم «سوریه» رفت، رفت که ما به خویش بازگردیم یمن هست راه به اسرائیل سخت می بندیم چنان ما بی تاب دقیقه های ظهور هستیم چنان ما مشتاق به روی ماه و نور هستیم چنان پیچیده بویت در همه انفاس جهان چنان مشتاق رویت این همه«ناس» جهان می رویم این بار کار با نام تو تمام کنیم فریاد بزنیم « مهدی» تا به تو سلام کنیم می رویم کربلا این بارتکرار نشود در زمین می رویم پیوند بزنیم قدس را بر یقین می رویم دوباره بال و پر بگیرد انسان می رویم دوباره از سر بگیرد انسان عشق را به سمت آسمان دوخته اند از ازل شعر گاهی مثنوی می شود خارج از غزل من میان این همه واژه«تو» را دوست دارم من میان این همه ساده«تو» را دوست دارم من دل بسته به صحرا شده ام در غروب من وابسته به فردا شده ام در غروب تو به دعا برده ای دست که ظهور شود تو به بلا برده ای دست که دور شود سلام ای جانم که جهانم را تدبیر می کنی بگو می آیی آیا؟ شعر مرا تصویر می کنی؟ سلام ای مرد که قرنها در پی ات دویده ام سلام ای مرد که بارها تو را به حتم دیده ام چهره از پرده برکش، شب شده تمام لحظه‌ها گریه امان بریده رفته از لب تمام خنده ها گل همه در باغ نیست و بستان نیستان است به ما می گویند که تو هم اسمت داستان است آینه ها در غبار رنگ انکار به خود می گیرند عاشقانه ها در فراق از درد زود می میرند ما در فراق ندبه خوان و سینه چون سپر داریم جان مان اگر کم است قربان تو سر داریم به محسن که لبش تشنه حجت شد برای ما به قاسم که انگشترش غیرت شد برای ما به آن سید که داغ دل شد تا ابد برای ما به یحیی که تندیس و سند شد برای ما به آن شهیدان حرم که مدافع زینب بودند به آن شهیدان حرم که سلاطین ادب بودند بیا که تاب و توانمان از طاق خارج است بیا که کینه از عشق در جهان رایج است عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo