@Emtedadjo #داستانک #قلب

«گلادیاتور» قدمهایش را تند کرد. پاشنه کفشش با هر قدم محکم به زمین می خورد. صدای قدمهایش تا چند متری به گوش می رسید. مستقیم روبه رویش را نگاه می کرد و به پیش می رفت؛ باد افتاده بود میان چادرش و موج می راند روی تنش. شبیه گلادیاتورهای که با هر ضربه شمشیر فوجی از سربازان را بر زمین می اندازند و هیچ صدایی جز صدای شمشیر خود را نمی شنوند؛ هیچ صدایی را نمی شنید. حتی صدای من را که صدایش می کردم: برگرد... تو را خدا! برگرد... عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

«گلادیاتور» قدمهایش را تند کرد. پاشنه کفشش با هر قدم محکم به زمین می خورد. صدای قدمهایش تا چند متری به گوش می رسید. مستقیم روبه رویش را نگاه می کرد و به پیش می رفت؛ باد افتاده بود میان چادرش و موج می راند روی تنش. شبیه گلادیاتورهای که با هر ضربه شمشیر فوجی از سربازان را بر زمین می اندازند و هیچ صدایی جز صدای شمشیر خود را نمی شنوند؛ هیچ صدایی را نمی شنید. حتی صدای من را که صدایش می کردم: برگرد... تو را خدا! برگرد... عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

«رحمت بر شیر مادرت» من باید کاری بکنم. باید حرفی بزنم. باید این وضع تغییییییر کند. این همه جمعیت و این همه سکوت؟! چرا!؟ خیابان تا زیر پای برج آزادی هر سال این جمعیت را به خودش می بیند. خیابان خودش پر از خاطره است. پر از قدمهای بی شماری که بارها تا به میدان آزادی رفتند. شاید حتی دست خودشان را هم به یکی از پایه های برج زدند و برگشتند. یا شاید چند بار دست خودشان را زدند و چند بار گفتند ما آمدیم! یا! من آمدم: «ببین آزادی، من آزاد بودم که نیام. ولی اومدم»ولی چرا این همه آدم و این همه سکوت! شاید این همه آدم این همه خاطره را مرور می کنند و هر کدام در کنار خودشان جای کسی را خالی می بینند. مثلا مثل شهید... یا کسی که دیگر نیست یا کسی که دور است. و بعد... خودش در سکوتی عمیق فرو رفت. دوباره فکرد کرد!؟ چرا!؟ چرا از جمعیت صدا در نمی آید. شاید به تکرار افتادند. شاید به تفریح آمدند. شاید شکایت دارند. شاید ... و بعد... نفسش را در سینه حبس کرد. چند بار حرف را تا کام دهان بر آورد ولی فرو نشاند. دوباره در سرش حرف چرخید و بی محابا دهانش باز شد: (خواهرم! برادرم! حالا که اومدی. پس کار رو تموم کن! بلند بگو« الله اکبر» بگو«الله اکبر» خدا از همه چیز و همه کس بزرگتر است. می بیند. می شنود. اگر یقین داری که خدا بزرگتر است بگو:« مرگ بر آمریکا! مرگ بر اسرائیل!» و سکوتها شکست. هر کس که از کنارش رد می شد می گفت: رحمت بر شیر مادرت... عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

جهان! شعر می بارد و شاعر بیچاره دلش پیش توست؛ یک کلمه بیش نیست «آمدن» اما! لُکنتی گرفته دهان و زبان- در زمان. که «بی، یا» «بیا...» تمام نمی شود در تمام عمر. عزیزالله محمدی (امتدادجو) @Emtedadjo #نیمه_شعبان

حاشیه نگاری دیدار با رهبری «بیعتی دوباره در حسینیه امام خمینی(ره)» به قلم و روایت: عزیزالله محمدی(امتدادجو) روزنامه کیهان، صفحه فرهنگ و مقاومت صفحه ۶ یکشنبه، ۲۸ بهمن۱۴۰۳ لینک مطلب: https://kayhan.ir/fa/issue/3205/6 کانال: @Emtedadjo

نقد و تحلیل آثار چهل و سومین جشنواره تئاتر فجر به قلم و نگاه عزیزالله محمدی(امتدادجو) شنبه ها و دوشنبه ها صفحه تصویر روز روزنامه کیهان. ✅نمایش ذرات آشوب «روایتی از کارکرد فرهنگ بومی برای مبارزه با استبداد» لینک: https://kayhan.ir/fa/issue/3206/8 ✅نمایش چند گرگ از عروسی مادرم ماه جان. «ماه در خون» لینک: https://kayhan.ir/fa/news/304838 ✅نمایش استرالیا. «دریای متلاطم درون شخصیتها» لینک: https://kayhan.ir/fa/news/304998 @Emtedadjo

با سلام خدمت همراهان عزیز. تا دقایقی دیگر ان شاء الله از طریق رادیو مقاومت پیرامون گفتمان مقاومت جهانی در خدمت شنوندگان محترم خواهم بود.🙏🌸

گفتگوی عزیزالله محمدی(امتدادجو) با رادیو مقاومت و برنامه مثنوی حماسه پیرامون حوزه رسانه ای محور مقاومت. ۲۹ بهمن ۱۴۰۳ @Emtedadjo

من تنی خسته از جانم چه بیم از تیغ تو برای شرحه شرحه شدن. شرح داده ام خستگی ام را محتاج خوابیدنم تا به سالهای بعد از قیامت. صور که دمیده شود؛من نفر آخر خواهم بود وقتی ذره به ذره مثقال به مثقال می جویند تنم را که تو شرحه شرحه کردی شرح می دهم چیزی نیست! نگران نباشید! عاشق بودم. و تیغ دست او حالا بپرسید: من رَبُک؟ عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo

نقد و تحلیل آثار چهل و سومین جشنواره تئاتر فجر ✅نمایش تاری. «نقد تضاد طبقاتی، اما در فضای غیر اخلاقی» به قلم و نگاه عزیزالله محمدی(امتدادجو) شنبه ها و دوشنبه ها صفحه تصویر روز روزنامه کیهان.شنبه، ۴ اسفند ۱۴۰۳ لینک مطلب: https://kayhan.ir/fa/issue/3210/8 @Emtedadjo

به جهان آویختم خودم را مثل عروسکی آویزان در اتاق دخترکی. گاه به باز شدن دری تکان می خورم گاه در خلوت اتاق در سکوت در سکوت در سکوت، به روبه رو آن قدر خیره می مانم که دیوار تَرَک می خورد. به جهان آویختم خودم را مثل پاندول ساعتی خستگی ناپذیر و فقط یک صدا دارم تیک تاک تیک تاک تیک تاک... و تمام نمی شود این صدا به جهان آویختم خودم را تا تو نگاهم کنی از هر سو که نگاه کنی من شمعدانی آویخته به دیوار هزار سال قبل قلعه ای هستم که دیوارش گر چه فرو ریخته اما در مدفن خویش هنوز هم میل به سوختن دارد هر واژه! هر سطر! هر صفحه! هر کتاب از قفسه ی کتابخانه را فرض کن من واژه ی آخر سطر آخر صفحه آخر هر کتاب هستم نقطه(.) و پایان. تو برگرد و مرا و این شعر مرا از اول بخوان من ! به جهان آویختم خودم را... وقتی که از دیوار بهشت بالا رفتم برای دزدیدن سیبی من می خواستم سیب را به تو هدیه بدهم و خدا مرا... عزیزالله محمدی(امتدادجو) @Emtedadjo