از آدمایی که وقتی کار مورد علاقهمو انجام میدم میگن خسته نشدی همش اینکارو انجام میدی متنفرم.
از یه جا به بعد دیگه تلاش نکردم فقط صبر کردم که ببینم بعد من کی میتونه بیشتر از من بهش اهمیت بده.
یه دیالوگی بود میگفت اگه پیش کسی گریه کردی و باز هم تورو آدم قوی دونست ، اگه پیش کسی عصبانی شدی و بازم تورو آدم مهربونی دونست ، رهاش نکن .
عمیقا به یه نفر که وقتی راجبش ذوق میکنم باهاش حرف بزنم ذوقمو کور نکنه نیاز دارم.