باد سردی از کوههای یخی آراندل میوزه.
برف زیر نور ماه مثل الماس میدرخشه و از دور، صدای السا میاد که لبخند میزنه و با یه حرکت دستش، ستارهها رو میرقصونه.
دستت یخ نمیکنه، چون گرمای افسون یه قلب جادویی کنارت جاریه.
تو لای مهِ آبیِ شب قدم میزنی، رد پاته مثل برفهای نقرهای روی زمین نقش بسته.
چند قدم اونطرفتر، سیندرلا با لباسی از غروب و امید میچرخه،
هر بار که میچرخه، صدای ناقوسها از قلعهی دور شنیده میشه.
کفش بلورینش زیر نور ماه برق میزنه، و یه جادوگر مهربون از دور، آرزوها رو تو هوا میپاشه.
یه پرنده طلایی از کنار گوشت رد میشه و لطیف نجوا میکنه:
«تو هم جزئی از این سرزمین جادویی هستی، فقط باید باورش کنی.»
در دوردست، بوی شکوفههای شاهپری و صدای آرام بل از پشت کتابخونهی عظیمش حس میشه؛
اون داره قصهی جدیدی مینویسه. شاید قصهی تو.
الان که نگاه میکنی، قصرها توی مه برق میزنن،
آبشارها مینوازن، نورها میرقصن، و ستارهها آرزوها رو میبلعن تا دوباره برگردونن به شکل جادو.
اینجا همه چیز بوی عشق میده،
بوی شهامت، امید و رویا.
و زمزمهای از باد میگه:
«جادو فقط برای پرنسسها نیست،
برای کسیه که هنوز با دلش باور میکنه...»
